با انبياء و مؤمنين و مكر و حيله و خدعه و نكرى و تلبيس و غش و غدر و نفاق متقارب المعنى است و تمامش در آتش است چنانچه از امير المؤمنين عليه السّلام است كه فرمود
( لولا انّ المكر و الخديعة فى النار لكنت امكر الناس )
فَلِلَّهِ الْمَكْرُ جَمِيعاً
كه آنها را مهلت داديم و بناگاه به عذاب هلاك نموديم بصاعقه ، صيحه ، خسف ، غرق ، امطار حجاره و غير اينها .
يَعْلَمُ ما تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ
از قلوب و باطن آنها و از اعمال و كردار آنها با خبر است چيزى بر او مخفى نيست .
وَ سَيَعْلَمُ الْكُفَّارُ لِمَنْ عُقْبَى الدَّارِ
فرداى قيامت مشاهده ميكنند كه مؤمنين در چه درجات عاليه بهشت متنعم هستند و به اين كفار ميخندند و سخريه ميكنند و اينها در چه عذابى گرفتار .
[ سوره الرعد ( 13 ) : آيه 43 ]
وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلاً قُلْ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ ( 43 )
و ميگويند كسانى كه كافر شدند كه نيستى تو پيغمبر و رسول از جانب خدا بفرما بانها كه كافيست بر اثبات رسالت من به خداوند تعالى كه شاهد است بين من و بين شما كفار و كسى كه نزد او است علم كتاب .
كلام در اين آيه شريفه در چند جمله واقع مىشود : جمله اولى در اينكه كفار و مشركين منكر رسالت حضرت بودند و حضرت مدّعى رسالت بود و البته مدعى بايد اقامه حجت و دليل بر دعواى خود كنند كه گفتند
وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا
اعمّ از مشركين و يهود و نصارى و مجوس و ساير فرق كفار
لَسْتَ مُرْسَلًا
بلكه كذّاب و مفترى و مجنونش شمردند حضرت اقامه دليل بر دعواى