إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ
مراد مسئله احباط و تكفير نيست زيرا مختص بايمان و كفر است كه اگر كافر ايمان آورد تمام گناهان زمان كفرش تكفير مىشود چنانچه فرمود
الاسلام يجب ما قبله
و اگر مؤمن كافر شد تمام عبادات زمان ايمانش حبط مىشود ، بلكه مراد اينست كه حسنات يكى از مثوباتش آمرزش و عفو از سيّئات او است چنانچه در اخبار مثل زدند اين صلوات خمس را بنهر جارى كه اگر كسى پنج مرتبه در شبانهروزى خود را در نهر جارى بشويد چركى در بدن او باقى نمىماند اينها هم چركى معصيت را ميشويد . و ممكن است مراد از ذهاب سيئات اين باشد كه حسنات باعث توفيق ترك معاصى مىشود چنانچه ميفرمايد
إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ
عنكبوت آيه 44 ، و اين جمله اگر چه در مورد صلوات است الا اينكه مورد مخصص نيست اين جمله عموم دارد كليه حسنات را شامل مىشود چه از واجبات و چه از مستحبات چه امور قلبيه باشد يا خلقيه يا عمليه .
ذلِكَ ذِكْرى لِلذَّاكِرِينَ
اين بيان يادآورى است كه فرمود
وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ
زاريات آيه 55 ، و مراد از ذاكرين همان مؤمنين هستند كه به ياد خدا باشند كه اين نوع آيات و مواعظ باعث يادآورى آنها و تنبه آنها مىشود . و اما كسانى كه غافل از خدا هستند خردلى به آنها تأثير نمىكند نظير فرمايشات حضرت ابى عبد اللَّه عليه السّلام است كه با لشكر كربلا ميفرمود و موعظه ميكرد آنها را .
[ سوره هود ( 11 ) : آيه 115 ]
وَ اصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 115 )
و صبر كن پس محققا خداوند ضايع نميفرمايد اجر احسان كنندگان را .
و اصبر سه قسم صبر داريم يكى صبر بر مصائب و بليات و اذيت و آزار قوم