نداريد فقط مجرد تقليد آباء و هواى نفس و خيالبافى است .
أَمْ عَلَى اللَّهِ تَفْتَرُونَ
البته افتراء بر خدا است زيرا اولا كذب آن هم در دين چه گناه بزرگى است ، و ثانيا بدعت است كه خود موجب كفر است و ثالثا كذب بر خدا است كه افتراء است .
[ سوره يونس ( 10 ) : آيه 60 ]
وَ ما ظَنُّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَشْكُرُونَ ( 60 )
چه گمان مىبرند كسانى كه افتراء به خدا ميزنند دروغ را روز قيامت محققا خداوند صاحب فضل است بر ناس و لكن اكثر آنها شكرگزار نيستند .
وَ ما ظَنُّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ يَوْمَ الْقِيامَةِ
صورة استفهام است لكن در مقام تقرير است كه افتراء به خدا براى آنها خير است و بنفع آنها تمام مىشود يوم القيمة يا به ضرر آنها و براى آنها شر است ، البته معلوم است انسان بهر كه افتراء ببندد طرف مؤاخذه مىكند و انتقام ميكشد چه رسد بافتراء على اللَّه و تعبير بيوم القيمة شايد اين باشد كه خداوند اگر در دنيا انتقام نكشيد گمان نكنند كه گذشت كرده و مؤاخذه نميكند چنانچه اگر فسّاق و فجار و ظلمه اين گمان را ميكنند ميگويند ما چه كرديم و چه كرديم و هيچ گرفتار نشدهايم غافل از اينكه تأخير عذاب داراى حكمتهاى زيادى است يكى آنكه باشد متنبه شوند و تائب گردند يا ديگران آنها را هدايت و ارشاد كنند ، ديگر آنكه عذاب دنيوى چون كوچك است و مدتش قليل تدارك اين معاصى بزرگ را نميكند ، ديگر آنكه بسا وجود اين كفار و فساق براى مؤمنين فوائدى دارد بخاطر آنها گرفتار نشدند ديگر آنكه هر قدر بتوانند معصيت كنند تا عذاب آنها سختتر شود و غير اينها و بر طبق آنها آيات شريفه ناطق است
وَ لا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ