و ديگران محروم شدند و بايستى از انبياء و اولياء و علماء فراگيرند .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 63 ]
أَ وَ عَجِبْتُمْ أَنْ جاءَكُمْ ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَلى رَجُلٍ مِنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَ لِتَتَّقُوا وَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ( 63 )
آيا تعجب كرديد اينكه آمد شما را ذكرى از پروردگارتان بر يك نفر مردى از خودتان كه شما را انذار كند از مخالفت خدا و شما از معاصى او پرهيز كنيد و اميد است كه شما مورد رحمت او واقع شويد .
توضيح كلام اينكه خداوند چون صرف وجود است و بسيط الحقيقة و جسم و مركب نيست اگر بخواهد دستورى براى بندگانش دهد كه باعث سعادت آنها و نجات از مهالك باشد بايد ايجاد كلام كند در جسمى مثل درخت براى حضرت موسى يا القاء در قلب كند چه ملك استماع كند يا بشر يا حيوان يا جماد مثل خطابى كه بنحل شد
وَ أَوْحى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً
الاية نحل آيه 70 ، و چون غير بشر ممكن نيست تماس با افراد بشر بگيرد اما ملك و جن القاء در قلوب كنند معلوم نميشود كه وحى الهى است يا وسوسه شيطانى و هر شيّاد هم ميتواند دعوى كند كه به من چنين و چنان وحى شده و صدق و كذب او معلوم نميشود و حيوانات هم نميتوانند با بشر تماس گيرند لذا منحصر است به اينكه القاء بقلب بشرى بشود كه داراى معجزه باشد و متخلق باخلاق حميده و صفات پسنديده و اعمال صالحه و خالى از جميع عيوب و نقائص كه دليل بر صدق او باشد و بلسان ساير افراد به آنها ابلاغ كند
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ
ابراهيم آية 4 ، بنا بر اين جاى تعجب نيست لذا ميفرمايد
أَ وَ عَجِبْتُمْ
استفهام انكارى است يعنى نبايد تعجب كنيد
أَنْ جاءَكُمْ
بيايد بر شما
ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ
كه شما به ياد خدا باشيد و او را فراموش نكنيد و اوامر او را امتثال كنيد و از شرك و كفر و معاصى بيرون رويد و خداى يگانه را بپرستيد و به راه سعادت قدم