دشمن است از حريم اسلام مثل قطع عضو فاسد است از سرايت بسائر اعضاء نه براى اجبار بايمان و سلب اختيار است .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 105 ]
وَ كَذلِكَ نُصَرِّفُ الْآياتِ وَ لِيَقُولُوا دَرَسْتَ وَ لِنُبَيِّنَهُ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ( 105 )
و همين نحو ما آيات خود را پى در پى بيان ميكنيم و هراينه آن كفار و مشركين ميگويند بپيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه درس خواندهاى ( يعنى از ديگران فراگرفتهاى ) و هراينه ما بيان ميكنيم از براى قومى كه ميدانند و علم دارند
وَ كَذلِكَ نُصَرِّفُ الْآياتِ
يعنى همان نحوى كه ما در اين آيات قبل آثار قدرت و عظمت خود را براى اثبات توحيد بيان كرديم همين نحو آيات قرآنى و ساير معجزات را يكى بعد از ديگرى نازل نموديم كه دليل باشد بر صدق نبىّ محترم و مثبت نبوّت آن سرور باشد زيرا معجزه فعل الهى است كه بدست نبىّ جارى مىشود و ديگران عاجز هستند از آوردن مثل آن و اين نشانه خداوند است بين خدا و بندهگان كه بدانيد اين شخص فرستاده من است چنانچه عصاى موسى عليه السّلام ثعبان گردد و سحر سحره فرعون را ببلعد ، و احياء عيسى ( ع ) مردگان را و ساير معجزات كه بانبياء عليهم السّلام اعطاء شده ، اين آيات شريفه قرآن را و سور آن را پى در پى نجوما در ظرف بيست و دو سال بر اين رسول محترم نازل نموديم كه معناى تصريف همين است و لذا علم صرف را صرف گفتند كه هر فعل و فاعل و مفعول و صفة مشبهة و صفة مبالغه و ماضى و مضارع و امر و ثلاثى و رباعى و خماسى و مجرد و مزيد فيه را از افعال و تفعيل و افتعال و انفعال و تفعّل و استفعال را وجه اشتقاق آنها را بيان مىكند و بعقيده صرفيين مبدء اشتقاق را مصدر ميدانند اگرچه اين هم تمام نيست زيرا مصدر هم مشتق است و مبدء همان ماده اصليه است كه ضاد و باء و راء باشد در مشتقات ضرب كه اين ماده در تمام هيئات موجود