عَلَيْكُمْ سُلْطاناً
كانه دفع دخلى است كه مشركين بگويند خداوند بما امر فرموده كه عبادت اين اصنام را بكنيم و در ترك آن خدا ما را عذاب كند و اينها مقرب درگاه الهى هستند چنانچه گفتند
ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى
زمر آيه 4 ، چنانچه در اعمال زشت خود هم استناد كردند و گفتند
وَ اللَّهُ أَمَرَنا بِها
اعراف آيه 27 ، جواب ميدهد كه چه مدركى براى اين دعوى داريد آيا وحيى بر شما نازل شد يا نبيّى بشما خبر داده يا عقل شما حكم كرده كه مدرك عقلى داريد هيچگونه مدركى نداريد جز همان حميت و عصبيت و تقليد آباء .
فَأَيُّ الْفَرِيقَيْنِ
موحد و مشرك
أَحَقُّ بِالْأَمْنِ
البته موحدين چون بادله متقنه معرفت بتوحيد پيدا كرده و تمام انبياء كه آمدند دعوت بتوحيد اولين وظيفه آنها بود و نفى شرك سزاوارترند بامنيت نسبت به كسانى كه بدون مدرك و دليل و بر خلاف حسّ و و جدان قائل بشرك شدند
إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
اگر دست از جهالت و حماقت و عصبيت و عناد برداريد و به خود بيائيد خواهيد دانست .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 82 ]
الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ ( 82 )
كسانى كه ايمان آوردند و آلوده و ملبس نكردند ايمان خود را بظلم اينها اختصاص دارند بايمنى و اينها هدايت شدگانند .
اين آيه شريفه فوق آياتيست كه نجات و سعادت را منوط فرموده بايمان و عمل صالح بلكه اشاره بمقام عصمت است زيرا ميفرمايد
الَّذِينَ آمَنُوا
بحقيقة ايمان و درجات آن
وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ
چه ظلم به غير و چه ظلم بنفس و كسى كه در تمام عمر يك معصيت از او صادر شده باشد ملبس كرده ايمان خود را بظلم و لو موفّق بتوبه شده باشد و لباس ظلم را از بدن ايمان كنده باشد پس فقط معصومين كه آنى اين لباس را در تن ايمان نپوشيده باشند مشمول اين آيه هستند