[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 110 ]
إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَ عَلى والِدَتِكَ إِذْ أَيَّدْتُكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَ كَهْلاً وَ إِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِيلَ وَ إِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي فَتَنْفُخُ فِيها فَتَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِي وَ تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنِي وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتى بِإِذْنِي وَ إِذْ كَفَفْتُ بَنِي إِسْرائِيلَ عَنْكَ إِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَقالَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هذا إِلاَّ سِحْرٌ مُبِينٌ ( 110 )
زمانى كه فرمود خداوند اى عيسى پسر مريم ياد كن نعمت مرا كه به تو و مادرت عنايت كردم زمانى كه تو را تأييد كردم بروح القدس ( جبرئيل ) تكلم ميكردى در گهواره همان نحوى كه در كهولت و بزرگى تكلم ميكردى و زمانى كه تعليم كردم به تو كتاب و حكمت و تورات و انجيل را و زمانى كه از گل صورت حيوان ميساختى باذن من و در او ميدميدى پس پرنده ميشد باذن من و كور را بينا ميكردى و صاحب برص را شفا ميدادى باذن من و مرده را بيرون ميآوردى ( زنده ميكردى ) باذن من و زمانى كه جلوگيرى كردم بنى اسرائيل را از اذيت به تو زمانى كه آمدى آنها را با معجزات و براهين واضحه پس گفتند كفار آنها اين نيست مگر سحر آشكارا .
إِذْ قالَ اللَّهُ
بعض مفسرين براى ارتباط آيات به يكديگر گفتند اين كلام در روز قيامت صادر مىشود بعد از جمع رسل و سؤال از آنها در موضوع اجابت امم و لكن اين كلام از جهات بسيارى باطل است اولا احتياج بتمحلات زيادى دارد در متعلق اذ و ثانيا محتاج به حرف عاطفه است و ثالثا بايد بفعل مضارع باشد مثل يجمع نه فعل ماضى و رابعا تذكر نعم الهى در قيامت چه اثرى دارد و خامسا ارتباط آيات و سور ممنوع است مگر موارد ظاهره پس اين فرمايش در موقعى بوده كه