وَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا
در درجه دوم براى طرفيت پيغمبر ( ص ) با بتهاى آنها و صفات خبيثه آنها و آنچه توانستند دشمنى خود را بمنتهى رسانيدند حتى بعد از مدّتى كه از اسلام گذشته در عهد يزيد ( لع ) كه گفت ( لعبت هاشم بالملك فلا خبر جاء و لا وحى نزل ) .
و اما نصاراى نجاشى و قسيسين و رهبانان از حبشه بشرف اسلام مشرف ميشوند
وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قالُوا إِنَّا نَصارى
زيرا آن حسد و عناد و عصبيتى كه در يهود و آن كبر و نخوتى كه در مشركين بود در اينها غالبا نيست اگر حق را درك كنند و از روى دليل و برهان بر آنها ثابت شود ايمان ميآورند حتى امروز اگر ما مبلغ داشتيم و ميفرستاديم در اروپا فوج فوج بشرف اسلام مشرف ميشدند ، و اما يهود اگر فرض شود گاه گاهى يك يهودى يا يهوديه اظهار اسلام كند يا بطمع ماليست يا عاشق زنى يا مردى از مسلمين شده يا سياستى به كار برده .
ذلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ
كه علماء نصارى باشند كه به زبان ما كشيش مىگوييم و رهبانا راهب اهل عبادت و كنارهگير از اهل دنيا و گوشهنشين و پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود لا رهبانية فى الاسلام
وَ أَنَّهُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ
كه در مشركين كبر و نخوت و تفرعن و تجبر بود .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 83 ]
وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ ( 83 )
و زمانى كه شنيدند اين نصارى آنچه كه بر پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلم از قرآن نازل شده مىبينى كه چشمهاى آنها ريزش مىكند از اشك از آنچه معرفت پيدا كردند از حق ميگويند پروردگارا ما ايمان آورديم ما را بنويس با شاهدين .