و ميخوردند كه آن را قتل صبر ميگويند و به همين مطلب اشاره دارد فرمايش حضرت زين العابدين عليه السّلام كه فرمود
( انا ابن من قتل صبرا و كفى بذلك فخرا )
اينست مراد موقوذة ، و مشركين در كشتن حيوانات اسامى بتها را مىبردند و اين معنى ما اهل لغير اللَّه است ، و بعضى ريسمان يا چوب به گردن حيوان فشار ميدادند تا خفه شود كه منخنقة باشد ، و بعضى از كوه يا مكان مرتفعى او را ميانداختند تا بميرد كه متردية باشد ، و بعضى دو گوسفند ميآوردند كه به يكديگر شاخ بزنند و آن گوسفندى كه مغلوب و مقتول ميگشت ميخوردند كه نطيحة باشد ، و بعضى بقيه مأكولات سباع را ميخوردند و امروز هم عقيده بسيارى از ملل خارجه است كه حيوانات را بايد طورى كشت كه خون از او خارج نشود و تمام قوت او در خون او است ، و اينكه در لسان متشرعه تمام را ميته مينامند يعنى حكم ميته را دارد از جهت حرمت اكل و نجاست و عدم جواز نماز در آن و عدم جواز بيع و امثال اينها چنانچه مذبوح غير مسلم را هم احكام ميته بر او بار ميكنند مثل يهود و نصارى و مجوس و ساير كفار ، و از اينجا معلوم مىشود كه استثناء الا ما ذكيتم استثناء منقطع است .
و اما جمله
وَ ما ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ
عطف بر الميتة است يعنى حرمت عليكم ما ذبح على النصب ، و نصب بتهاى مشركين بود كه از سنگ تراشيده بودند و بر آنها قربانى ميكردند و خون او را ببت ميماليدند و از اينجا است خدا ميفرمايد
لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها وَ لا دِماؤُها
حج آيه 37 .
و اما جمله
وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ
در روايت حضرت عبد العظيم ( ع ) از حضرت جواد عليه السّلام دارد كه ده نفر ميشدند و يك شتر ميخريدند و ده رقعه مينوشتند هر كدام بيك نامى : فذ ، توام ، نافس ، حلس ، مسبل ، معلى ، رقيب ، سفيح ، منيح و غد . هفت اول سهم ميبردند يك سهم دو سهم تا هفت سهم ، و سه آخر سهم