شوند يك طائفه اقتداء كنند كه مفاد
إِذا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ
است و بايد اسلحه خود را با خود دارند
وَ لْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ
و رجوع از ضمير تأنيث بضمير جمع يكى از محسنات بديعيه است چنانچه در آيه شريفه
وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا
الاية حجرات آيه 9 .
فَإِذا سَجَدُوا
كه ركعت اول تمام شد و امام براى ركعت دوم بر خواست اينها قصد فرادى كنند و يك ركعت ديگر را باسرع وقت تمام كنند و بروند در مقابل كفار و امام قرائت را طول دهد تا طائفه دوم بيايند و بركعت دوم اقتدا كنند و در موقع تشهد امام برخيزند و يك ركعت ديگر را بجا آورند و بهتر اينست كه امام تشهد را طول دهد تا مأمومين با امام سلام دهند كه مفاد
فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ
است ، و بايد طائفه دوم اسلحه و اسباب حفظ را همراه داشته باشند
وَ لْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ
.
سپس بيان حكمت همراه داشتن حذر و اسلحه را ميفرمايد بجمله
وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ
و همراه نداشتن اسلحه و امتعه
فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ
يعنى حمله كنند بر شما
مَيْلَةً واحِدَةً
يك مرتبه .
سپس حكم ترخيص آمد كه اگر همراه داشتن اسلحه براى شما موجب زحمت مىشود يا از جهت باريدن باران يا از جهت مرض كه از كفار بشما آسيبى رسيده باشد مانعى ندارد اسلحه را كنار گذاريد ولى اسباب حفظ را نگاه داريد كه مفاد
وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ وَ خُذُوا حِذْرَكُمْ
است .
سپس ميفرمايد
إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكافِرِينَ عَذاباً مُهِيناً
هم در دنيا بدست مجاهدين اسلام كشته شوند يا اسير گردند يا بخفّت و خوارى فرار كنند و هم در آخرت بجهنم و اصل شوند . و در مجمع البيان حديث مفصّلى در اين باب نقل