وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ
بيان و توضيح جملات آيات قبل است يعنى هر گاه زنان خود را طلاق داديد .
فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ
مراد از اجل مدت عده است و مراد ببلوغ اجل انقضاء مدت نيست زيرا اگر مدت منقضى شود ديگر حق رجوع ندارد بلكه مراد اشراف و نزديك شدن بانقضاء اجل و مدت عده است كه زوج مخيّر است ميتواند رجوع كند و ميتواند طلاق را به حال خود رها كند .
و در زمان عده بسيارى از احكام زوجيّت باقى است مانند وجوب نفقه و كسوة و سكنى ، و اگر زوج سه زن عقدى دائمى ديگر داشته باشد نمىتواند زن ديگر بگيرد تا عده او تمام شود و اگر زوج بميرد زنى كه در عده است ارث ميبرد و بالجمله علاقه زوجيت در ايام عده به كلى منقطع نميگردد .
فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ
اگر رجوع نموديد پس مطابق معروف يعنى حكم عقل و دستور شرع آنها را نگاهدارى كنيد و بحقوق آنها رسيدگى نمائيد و معروف مقابل منكر است يعنى آنچه پسنديده عقل و شرع باشد .
أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ
و اگر رجوع ننموديد تا عده منقضى شد باز با نيكى و معروف با آنها رفتار نمائيد همه حقوق ايام عده را به او بپردازيد بلكه احسان بيشترى درباره او روا داريد تا مدتى كه شوهر ديگرى پيدا نكرده در مضيقه و سختى نباشد و معناى تسريح بمعروف همين است كه پسنديده عقل و شرع باشد
وَ لا تُمْسِكُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا
يعنى رجوع شما به قصد ضرر رسانيدن به زوجه نباشد كه بخواهيد بدينوسيله تعدى و ستم و دشمنى با آنها كنيد كه اين حرام است و عذاب و عقوبت شديد دارد .
وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ
كسى كه غرضش از رجوع ظلم و اذيت باشد به خود ستم نموده زيرا خود را در معرض عذاب الهى در آورده و هر معصيتى