فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ فَلا جُناحَ عَلَيْهِما فِيمَا افْتَدَتْ بِهِ
تعبير بخوف براى اينست كه هر گاه مظنهء كه موجب خوف شود پيدا گردد كافى است و خطاب بجمع در اين جمله ( يعنى اينكه فرمود فان خفتم و نگفت ان خافا ) اشاره باينست كه خوف بايد عقلايى باشد كه عقلاء و آشنايان و نزديكان زن و شوهر بوضعيات آنها رسيدگى نموده و تشخيص دهند و تصديق كنند كه اينها با هم نمىتوانند سازش نمايند .
نه خوفى كه از روى جدال و هوى و هوس پيدا شده و باندك موعظه و نصيحت بر طرف ميگردد پس هر گاه چنين خوفى حاصل شود باكى بر زوج نيست در گرفتن فديه و همچنين باكى بر زوجه نيست در دادن آن ، و تعبير بفديه از اينجهت است كه زن بواسطه آن خود را از قيد زوجيت مرد خارج مينمايد .
و هر گاه زن فديه دهد ديگر مرد حق رجوع در عده ندارد مگر اينكه زن از بذل فديه رجوع كند كه در اين صورت مرد حق رجوع پيدا مينمايد .
تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلا تَعْتَدُوها
اين حدود و احكامى كه براى طلاق و دفعات آن و رجوع و فديه گفته شده حدود الهى است از آن تجاوز و تخلف ننمائيد .
وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ
هر كه از اين حدود تخلف كند خواه مرد و خواه زن باشد ستمكار است هم ظلم به خود نموده و هم ظلم به ديگران و حال ستمگران معلوم است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 230 ]
فَإِنْ طَلَّقَها فَلا تَحِلُّ لَهُ مِنْ بَعْدُ حَتَّى تَنْكِحَ زَوْجاً غَيْرَهُ فَإِنْ طَلَّقَها فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يَتَراجَعا إِنْ ظَنَّا أَنْ يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ يُبَيِّنُها لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ( 230 )