وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
و خداوند عزيز است يعنى غالب و حكيم است يعنى احكام و تشريعات او موافق حكمت و صلاح فرد و اجتماع است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 229 ]
الطَّلاقُ مَرَّتانِ فَإِمْساكٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌ بِإِحْسانٍ وَ لا يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَأْخُذُوا مِمَّا آتَيْتُمُوهُنَّ شَيْئاً إِلاَّ أَنْ يَخافا أَلاَّ يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ فَلا جُناحَ عَلَيْهِما فِيمَا افْتَدَتْ بِهِ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلا تَعْتَدُوها وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ( 229 )
( طلاق دو بار است پس بر شوهر است نگاهدارى از روى معروف و نيكى و يا رها نمودن با احسان و نيكى و روا نيست براى شما كه از آنچه به آنان دادهايد چيزى بگيريد مگر اينكه زن و شوهر بترسند كه حدود الهى را به پا ندارند ، پس اگر ترسيديد كه زن و شوهر حدود الهى را به پا ندارند با كى نيست بر آن دو در آنچه زن فديه ميدهد ، اينها حدود الهى است پس از آنها تجاوز نكنيد ، و كسانى كه از حدود الهى تجاوز كنند ، ايشان ستمكارانند
الطَّلاقُ مَرَّتانِ
مراد از اين طلاق ، طلاق رجعى است يعنى طلاقى كه رجوع براى زوج در عده جايز است دو طلاق است به اين معنى طلاق دهد و رجوع كند و باز طلاق دهد و رجوع كند و در مرتبه سوم اگر طلاق دهد ديگر حقّ رجوع ندارد ، ولى در طلاق اول و دوم زوج مخير است بين رجوع كه مفاد جمله
فَإِمْساكٌ بِمَعْرُوفٍ
است و بين ترك رجوع و آزاد نمودن و رها كردن زن كه مفاد جمله
أَوْ تَسْرِيحٌ بِإِحْسانٍ
مىباشد و مراد از امساك بمعروف اينست كه غرض زوج از رجوع اضرار و اذيت به زوجه نباشد بلكه مقصود اصلاح و ائتلاف و سازش با يكديگر باشد ، كه هر گاه غرض اضرار باشد رجوع حرام است هر چند