وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ
براى اين دسته از مردم بهره و نصيبى در آخرت نيست ، زيرا فيوضات و نعم الهى در آخرت براى كسانى است كه در دنيا قابليت و استعداد آنها را در خود فراهم نموده و باصطلاح در اينجا بذر افشانده باشند تا در آنجا از ثمرهء آن برخوردار شوند ولى كسانى كه توجهى بآخرت نداشته بلكه اعتقاد به آن ندارند البته بهرهء براى آنان در آنجا نخواهد بود .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 201 ]
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ ( 201 )
( و بعضى از مردم كسانى هستند كه ميگويند پروردگار ما در دنيا بما خير عطا كن و در آخرت بما خير عطا فرماى و ما را از عذاب آتش حفظ نماى )
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ
يعنى بعضى از مردم كسانى هستند كه ميگويند و اين دسته از مؤمنين و معتقدين بروز جزاء و مثوبات اخروى ميباشند .
رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً
ايتاء و اعطاء متقارب المعنى است ولى اتى ثلاثى ايتاء بمعنى جاء و عطا ثلاثى اعطاء بمعنى تناول است و ممكن است ايتاء در معنى تقريب بعيد و ايجاد معدوم استعمال گردد ولى اعطاء در بذل موجود به كار برده شود و حسنة بمعنى فعل خير است در مقابل سيئة كه بمعنى فعل شرّ است و هر گاه حسنه و حسنات بعبد نسبت داده شود عبارت از عبادات و طاعات او از واجبات و مستحبات است و سيئات عبارت از گناهان و محرمات اوست ، و هر گاه حسنه به خدا نسبت داده شود عبارت از اعطاء نعمت و فضل و مرحمتى است كه از او نسبت ببنده مىشود ، و سيئة نيز اطلاق مىشود بر بليات و مصائبى كه از جانب خدا بواسطه نقمت و نكبت و جزاى عمل انسان بر او وارد مىشود و اين گونه افعال اگر چه از جهت مجازات حسن است زيرا محال است فعل قبيح از خدا صادر شود ولى چون