سورهء مبارك يس
يس
. « 1 »
مؤلف : ابو بكر ورّاق گفت : يا سيّد البشر ! اگر گويند : چرا
يس
آيتى مىشمرند و
طس
نمىشمرند ، گوييم : براى اينكه
طس
بر وزن قابيل و هابيل است از اسماى مفرده ، و اسم مفرد آيتى نباشد ؛ چون معنى ندارد . و ياسين نه چنين است . براى آنكه ياء كه در اوّل اوست ، حرف ندا را مىماند به منزلهء قولك : يا زيد ! ، و چون مشتبه باشد به اين جمله كلام بود مفيد ، و چون فايده دهد آن را ، آيتى توان شمرد ، ديگر آنكه مطابق سر آيات است .
علّامه شعرانى : اين علّت مستقلّ نيست ؛ چون
طس
هم مانند ياسين با سر آيات مطابق است .
طس تِلْكَ آياتُ الْقُرْآنِ وَ كِتابٍ مُبِينٍ
« 2 » به ياء و نون ختم مىشود و
يس * وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ
« 3 » به ياء و ميم . و معنى آن است كه چون ديدند
يس
مانند سر آيات ديگر است نه مانند
عَبْدَهُ زَكَرِيَّا
و
خَفِيًّا
« 4 » و هم شبيه به جملهء مستقلّ است ، آن را آيتى شمردند ، بر خلاف طس ، هرچند مطابق رؤس آيات است ، امّا شبيه جمله نيست . « 5 »
هامش
( 1 ) . يس ( 36 ) آيهء 1 .
( 2 ) . شعراء ( 26 ) آيات 1 و 2 .
( 3 ) . يس ( 36 ) آيات 1 و 2 .
( 4 ) . مريم ( 19 ) آيهء 3 .
( 5 ) . روح الجنان ، ج 9 ، ص 262 .