و گفتهاند : امت محمداند . « 1 »
مصنف كتاب گويذ : مراد ، امامان دوازدهگانهاند - عليهم السلام . « 2 »
آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ :
« 3 »
هامش
- قيامت ، خارج از دين پيغمبر هستند ، و زمانى كه پيامبر ندا كند : « خدايا اصحاب من ، اصحاب من » ، به حضرتش پاسخ مىرسد : تو مىدانى كه اينان پس از تو چه كردند ؟
اينان ، پس از جدايى تو ، همچنان به گذشتگان خود بازگشتند .
البته برخى از صحابه نيز مؤمن بودند كه خداى تعالى و رسول صلى الله عليه و آله در سخنان خود ، آنان را ثنا گفتهاند . و تنها آنان مشمول مدح و ثنا در قرآن و حديث هستند .
پيامبر - صلى الله عليه و آله - نيز براى تمييز مؤمن از منافق ، علامتى قرار داد ، كه حبّ و بغض امير المؤمنين عليه السلام بود . از اينجاست كه در صدر اسلام براى تعيين حالت راوى ( ايمان و نفاق ) ، او را به اين شاخص مىشناختند و اگر از دشمنان وصىّ بحقّ حضرتش بود ، او را منافق مىدانستند ، و از او اخذ حديث نمىكردند ، چه صحابى باشد و چه نباشد .
( معالم المدرستين 1 / 105 - 106 )
( 1 ) - مجمع و تبيان - همان صفحات .
( 2 ) - اين قول على بن ابراهيم قمى است كه در مجمع 7 / 128 نيز از وى نقل شده است . شيخ طبرسى در جوامع الجامع ، مىنويسد كه اين تأويل از ائمه اطهار عليهم السلام روايت شده است . ( ر . ك . نور الثقلين 4 / 94 رقم 89 - 90 ) . مستند اين كلام ، روايات فراوانى است كه بخشى از آنها را علامه مجلسى روايت كرده است :
بحار الانوار 23 / 212 - 228 باب 12 : باب انّ من اصطفاه اللّه من عباده و اورثه كتاب هم الائمة عليهم السلام .
( 3 ) - در خبر است كه امام صادق عليه السلام پس از تلاوت اين آيه سه بار -