خويشى است . در سرّ ، ما را خبر ده كه قيامت كى خواهذ بوذ . خذاى - عزّ و جلّ - اين آيت فرستاذ . « 1 »
و معنى آنست كه : علم قيامت از تو طلب ميكنذ .
أَيَّانَ مُرْساها ؛
يعنى : وقوع و ظهور آن كى خواهذ بوذ ، حدّ منتهاى آن چند است ؟
و اصل آن از « إرسا » است . و آن اقرار و امساك چيزى ثقيل بوذ . و اين لفظ درين موضع استعارت فرموذ ، از پى آنك قيامت بر خلق ثقيل بوذ . « 2 »
قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي :
بگو اى محمد ! جز خذاى - تعالى - كس نداند كه كى قيامت « 3 » برخواهد خاست .
لا يُجَلِّيها :
ظاهر نگرداند آن را ،
لِوَقْتِها :
معرفت وقت آن ، « 4 »
هامش
( 1 ) - طبرى 13 / 292 رقم 15462 . و خلاصهء آن در : تبيان ، مجمع ، رازى ، كشاف - همان صفحات .
( 2 ) - كشاف 2 / 183 .
( 3 ) - اصل نسخه : كه قيامت كه كى قيامت .
( 4 ) - بعضى گفتهاند : يعنى لا يظهرها فى وقتها الا هو ( تبيان 5 / 47 ) . -