« يا علي ! حبّك حسنة لا تضرّ معها سيئة و بغضك سيئة لا تنفع معها حسنة » .
اي على ! دوستى تو ، نيكى است كه هيچ بذي در جنب آن زيانكار نبوذ . و دشمنى تو ، بذى است كه هيچ نيكى در جنب آن سوذ ندهذ . و اين حديث ، اخطب خوارزم در كتاب اربعين باسناد روايت كرده است . « 1 »
هامش
( 1 ) - اين حديث را مصنّف ذيل آيهء 66 سورهء توبه نيز آورده است .
مناقب خوارزمى / 34 - 35 ، صراط المستقيم 1 / 196 ، بحار الانوار 39 / 248 .
اگر به مفهوم و حقيقت محبّت توجّه كنيم به صحت اين روايات ايمان خواهيم آورد . اصولا محبّت و بغض هميشه در موردى مصداق پيدا مىكند كه شناختى واقعى از فرد يا شيئى مورد محبت داشته باشيم . ما اگر چيزى و يا كسى را نشناسيم ، بر فرض كه نسبت به يك مفهومى محبت يا بغض داشته باشيم ، در واقع به آن شيئى يا كس چون او را نشناختهايم ، محبت و كينه نداريم . بلكه به مفاهيم ذهنى خود محبت و كينه پيدا كردهايم . لذا محبت واقعى به امير المؤمنين - عليه السلام - و يا كينه نسبت به آن حضرت ، وقتى صادق است كه واقعا آن حضرت را شناخته باشيم . اگر كسى خدا و رسول را شناخته باشد و نسبت به خدا محبت داشته باشد ، قطعا پيروى از حضرت رسول - صلى اللّه عليه و آله - خواهد كرد . خداوند مىفرمايد :« قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ »« يعنى بگو : اگر خدا را دوست داريد از من پيروى كنيد خداوند شما را دوست خواهد داشت »
بنابراين محبت خدا ، همراه با پيروى از رسول خدا - صلى الله عليه و آله - مىباشد . زيرا آنكس كه واقعا خدا را شناخته و به مرحله محبّت نسبت به خداوند رسيده است ، وقتى رسول را نيز شناخت و همآهنگى رسول را با خدا دانست ، خواه ناخواه در صف پيروان رسول - صلوات الله عليه - قرار خواهد گرفت . -