هامش
- روايت كرده است كه از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم سؤال كردند ، از معنى آيه :« طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ »فرمود : در شأن امير المؤمنين علىّ بن ابيطالب عليه السّلام نازل شده است . و « طوبى » درختى است در خانه امير المؤمنين در بهشت . و هيچ قصرى از قصور بهشت نيست ، مگر آنكه شاخهاى از آن درخت در آن قصر خواهد بود .
( المناقب المأة ابن شاذان / 43 منقبت شصت و نهم ، شواهد التنزيل 1 / 403 و 417 ، مناقب ابن مغازلى / 268 و 315 چاپ اسلاميه تهران با تفاوت لفظ و سند ، تفسير الدر المنثور جلال الدين سيوطى 4 / 59 چاپ افست اسلاميه ، تفسير قرطبى 9 / 317 ، ينابيع المودة / 131 چاپ اسلامبول تركيه با اختلاف لفظ و سند ،
تفسير عياشى 2 / 212 و بحار الانوار 8 / 87 و 148 ، احقاق الحق علامه قاضى نور اللّه شوشترى 3 / 443 - 440 چاپ اسلاميه تهران ) .
- مضمون اين حديث شريف ، از طريق خاصّه نيز به الفاظ مختلفى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت شده است . گاهى به اين نحو بيان شده :
« إنّ طوبى شجرة فى الجنة اصلها فى دارى و فروعها فى دور اهل الجنة »
( طوبى ، درختى است در بهشت ، كه ريشهء آن در خانهء من ، و شاخههاى آن در قصور اهل بهشت است . )
و در روايت ديگر آمده :
« اصلها فى دار علىّ »
( ريشهء آن در خانهء على عليه السّلام است ) .
دلالت اين حديث بر امام امير المؤمنين عليه السّلام ، از دو وجه است :
اول - روشن است كه امير المؤمنين عليه السّلام ، - طبق اخبار نبوى - قطعا از اهل -