خواهذ تا آيتى فرستذ . اين آيت منزل فرموذ .
قُلْ إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ :
بگو اى محمد ! آيات كه اقتراح مىكنند از من ، ظهور آن در قدرت و سلطان خذاي - تعالي - هست .
وَ ما يُشْعِرُكُمْ ؛
يعنى : اى مسلمانان كه طمع اسلام كافران داريد ، از كجا مىدانيذ كه در حال ظهور آيات ، ايشان ايمان آرند ؟ « 1 » پس استيناف فرموذ و گفت : « 2 »
هامش
( 1 ) - التبيان 4 / 256 ، مجمع البيان 2 / 349 ، رازى 5 / 32 ، بيضاوى 1 / 316 ، صافى 2 / 148 .
( 2 ) - تفسير طبرى 12 / 41 رقم 13749 ، فخر 13 / 151 .
اگر بخواهيم « انّها اذا جائت لا يؤمنون » را بنابر قول مصنّف ابتداى كلام و استينافيه فرض كنيم ، مقتضى چند وجه است :
وجه اول :« وَ ما يُشْعِرُكُمْ »خطاب به مشركين و« أَنَّها إِذا جاءَتْ . . . »خطاب به مسلمين باشد ، و حال آنكه خود ايشان« وَ ما يُشْعِرُكُمْ »را خطاب به مسلمين و به همراه« أَنَّها إِذا . . . »معنى نمودهاند .
وجه دوم : جملهء « انها اذا . . . » نبايد استفهامى باشد ، و بايد در ترجمه بگوئيم :
« اگر اين آيت كه مطلوب ايشان است ظاهر گردانيم ، ايشان ايمان نياورند ، زيرا كه معاندند . » نه اينكه بگوئيم : « . . . ايمان بيارند ؟ » چنان كه مصنف ترجمه كرده است .
وجه سوم : بنابر استينافيه بودن بايد « إنّها » به كسر همزه خوانده شود ، كه احتمالا مصنف نيز همين اعراب را اختيار كرده است .
و خلاصة اگر اين احتمال را كه مصنف قرائت كسر همزه را مبنا قرار داده قوى بدانيم ، با كلامشان در ترجمهء« وَ ما يُشْعِرُكُمْ »سازگار نيست . ( تفصيل مطلب در تفسير فخر رازى 3 / 151 - 152 آمده است . )