باطل كه ايشان قايلاند ، ثابت شذ زيرا كه مخالفت ، عصيان باشذ .
و چون مخالفت عصيان بوذ ، لازم آيد كه ايشان كه در حقوق واجبه مخالفت رسول كردند ، عاصى باشند . و چون عاصى باشند ، دوزخى باشند .
پس بتأويل ايشان ، دخول دوزخ ، ايشانرا لازم مىآيذ . و با اين همه تكلف كى در تفسير و حديث مىكنند ، از مناسبتى كه رسول فرموذ :
« فاقول [ كما قال ] العبد الصالح : و كنت عليهم شهيدا ما دمت فيهم »
خبر ندارند ، زيرا كه ترسايان را كفر ثابتست . و عيسى - عليه السلم -
« أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ »
« 1 »
از آن كنند كه او اثبات كند كه آنچه ايشان گفتند كه اللّه يك اسم است و سه اقنوم - چنانك پيش ازين بيان كرديم - نه مقول عيسى بوذ ، بلك كفرى بوذ كه ايشان وضع كردند . برآت « 2 » خوذ را گويذ :
« ان كنت « 3 » قلته فقد علمته » ؛
يعنى : اگر آنچه ايشان مىگويند من گفتهام ، تو كه خذاييى ميدانى . غرض آنك مناسبت ارتداد است نه عصيان . آمذيم با قران .
فَاتَّقُوا اللَّهَ يا أُولِي الْأَلْبابِ : *
هامش
( 1 ) - مائده / 116 .
( 2 ) - برآت : برائت .
( 3 ) - اصل نسخه : ما كنت .