هامش
- را در دنيا از ذكر گمراه كرد و روز قيامت ، خوار گردانيد و دوستى او سودى برايش نخواهد داشت ، و رفاقتش آنگاه كه هر يك از ديگرى دورى مىجويد رفاقت شيطان است .
سپس خداى عزّ و جلّ به حكايت از آنچه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در روز قيامت مىگويد ، مىفرمايد :
« رسول گويد پروردگارا قوم من اين قرآن را مهجور داشتند » يعنى اين قرآنى را كه تو ، به آنان دستور دادى كه به آن و به اهل بيت من چنگ زنند و از گرد آندو پراكنده نشوند ، مهجور داشتند .
آيا تمام اين خطاب اين همه سرزنش براى مردمى نيست كه قرآن از زبان پيامبر بر آنان و بر ديگر مردم نازل شده ، آنان كه از بين اين امّت ستمكاران بر خاندان پيامبر خويشند ، و رهاكنندگان كتاب خدايند ، آن كسانى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در روز قيامت بر آنان گواهى خواهد داد كه گفتهء او را دربارهء تمسّك به قرآن و خاندان رسول نديده گرفتند و آندو را كنار گذاشتند و از خواهشهاى نفسانى پيروى كردند ، و امر و نهى و رنگ و بوى گذرا و ناپايدار دنيا را بر دين خود ترجيح دادند به خاطر اينكه نسبت به محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و آنچه آورده بود ناباور بودند و به اهل بيت پيغمبرشان به سبب برترى كه خداوند نسبت به ايشان ، آنان را عطا فرموده بود رشك مىبردند ، مگر از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم همان چيزى روايت نشده كه اصحاب حديث نيز منكر آن نيستند ؟ و با همين آيات كه خدا فرو فرستاده موافق است كه آن حضرت فرمود :
« گروهى از ياران من در روز قيامت از چپ و راست من برگرفته مىشوند . پس صداى من بلند مىشود : پروردگارا ياران عزيزم ، ياران عزيزم - و به روايتى ديگر :
اصحابم ، اصحابم » پس ندا مىرسد : -