أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وادٍ يَهِيمُونَ
ا نمىبينى كه ايشان « 1 » در هر راهى از سخن ، سر نهاده مىروند . ( 225 )
وَ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ ما لا يَفْعَلُونَ
و ايشان مىگويند آنچه « 2 » نمىكنند . ( 226 )
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
مگر آنها كه ايمان آوردند ، و كارهاى نيكو كردند ؛
وَ ذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيراً
و ياد كردند خداى تعالى را بسيار ،
وَ انْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا
و انصاف ستده شدند « 3 » بعد آنك ستم رسيده شدند از كفّار
وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ
و هرآينه ظالمان بدانند ، كه به كدام جاى بازگشتن « 4 » بازگردندگانند . ( 227 )
هامش
( 1 ) - اصل : كهشان .
( 2 ) - ن : آنج .
( 3 ) - ن و ت : انصاف ستدند .
( 4 ) - ن : بازگشت .