هست مر شما را در پيامبر خداى تعالى اقتداى نيكو ، به فدا كردن تن و جان و مال در جهاد عدو ؛ مر « 1 » آنكس را كه به ثواب خداى تعالى و به قيامت اميد دارد ، و از عذاب خداى تعالى بترسد ، و خداى تعالى را بسيار ياد كند . ( 21 )
وَ لَمَّا رَأَ الْمُؤْمِنُونَ الْأَحْزابَ قالُوا هذا ما وَعَدَنَا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ
و چون ديدند مؤمنان سپاهها را ، گفتند اين آن است كه وعده كرده بود خداى تعالى و رسول وى مر « 2 » ما را ؛
وَ صَدَقَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ
و راست گفت خداى تعالى و رسول وى ،
وَ ما زادَهُمْ إِلَّا إِيماناً وَ تَسْلِيماً
و نفزودشان مگر تصديق آن و قبول وى . ( 22 )
مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ
از مؤمنان مردانىاند ، كه راست كردند آن عهدى كه با خداى تعالى كرده بودند ؛
فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ
از ايشان كس است كه تمام كرد پيمان خويش ، و در سر كار كرد جان خويش ؛
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ
و از ايشان كس است كه مىپايد ،
وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِيلًا
و از ايشان تغيير [ ى ] نمىآيد .
( 23 )
لِيَجْزِيَ اللَّهُ الصَّادِقِينَ بِصِدْقِهِمْ
تا جزا دهد خداى تعالى راستان را به راستى ايشان ،
وَ يُعَذِّبَ الْمُنافِقِينَ إِنْ شاءَ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ
و عذاب كند منافقان را اگر بخواهد « 3 » يا بدهدشان توبه و ايمان ؛
إِنَّ اللَّهَ كانَ غَفُوراً رَحِيماً
چه خداى تعالى آمرزنده است و بخشاينده بر بندگان . ( 24 )
وَ رَدَّ اللَّهُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِغَيْظِهِمْ لَمْ يَنالُوا خَيْراً وَ كَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتالَ وَ كانَ اللَّهُ قَوِيًّا عَزِيزاً
و بازبرد كافران را خداى تعالى به « 4 » خشمهاشان ، و كورى چشمها - شان ؛ نيافتند ظفر و نصرت ، و كفايت كرد خداى تعالى به يارى « 5 » مؤمنان را كارى
هامش
( 1 ) - اصل : مگر .
( 2 ) - ن : « مر » ندارد .
( 3 ) - ن : خواهد .
( 4 ) - ن و ت : با .
( 5 ) - ن : « به يارى » ندارد - ت : مانند متن است .