فَأَنَّهُ يُضِلُّهُ وَ يَهْدِيهِ إِلى عَذابِ السَّعِيرِ
و وى را از اهل ضلالت كند ، و به عذاب آتش افروخته دلالت كند . ( 4 )
يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِنَ الْبَعْثِ
اى مردمان اگر هستيت در گمان ، از برانگيختنتان بدان جهان ؛
فَإِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ تُرابٍ
به اول نگريت كه بيافريديم از خاك بابتان را ،
ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ
باز [ از ] نطفه فرزندان را .
ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ
باز علقه كرديم آن نطفه را ،
ثُمَّ مِنْ مُضْغَةٍ
باز مضغه كرديم آن علقه را ؛
مُخَلَّقَةٍ وَ غَيْرِ مُخَلَّقَةٍ
بعضى « 1 » را تمام كرده صورت ، و بعضى « 2 » افتاده پيش از تمام شدن خلقت .
لِنُبَيِّنَ لَكُمْ
تا پيدا كنيم شما را كمال قدرت خويش ،
وَ نُقِرُّ فِي الْأَرْحامِ ما نَشاءُ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى
و قرار دهيم در رحمها آن را كه خواهيم تا وقت معلوم به حكمت خويش
ثُمَّ نُخْرِجُكُمْ طِفْلًا
و باز بيرون « 3 » آريمتان خوردان « 4 » ،
ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ
بازمىگردانيمتان از حالى به حالى تا برسيت به حال مردان .
وَ مِنْكُمْ مَنْ يُتَوَفَّى
و از شما كس بود كه ميرانيده شود در حال طفلى يا جوانى ،
وَ مِنْكُمْ مَنْ يُرَدُّ إِلى أَرْذَلِ الْعُمُرِ
و از شما كس بود كه بازبرده شود به شفقترين عمرى يعنى به فرتوتى و كلانى
لِكَيْلا يَعْلَمَ مِنْ بَعْدِ عِلْمٍ شَيْئاً
تا هيچ نشناسد از بعد دانايى از غايت نادانى .
وَ تَرَى الْأَرْضَ هامِدَةً
و بينى زمين را فرومرده به زمستان ،
فَإِذا أَنْزَلْنا عَلَيْهَا الْماءَ اهْتَزَّتْ وَ رَبَتْ
چون بفرستيم بر وى آب باران به بهاران ، جنبان « 5 » شود و بردمان
وَ أَنْبَتَتْ مِنْ كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ
و بروياند هر نوع نيكو از نباتهاى الوان . ( 5 )
ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ
اين همه بدان است ، كه خداى تعالى حق بىگمان است ،
وَ أَنَّهُ يُحْيِ الْمَوْتى
و وى زندهكنندهء مردگان است .
وَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
و وى بر هر چيزى
هامش
( 1 ) - اصل : بعض .
( 2 ) - اصل : بعض .
( 3 ) - ن : برون .
( 4 ) - ن : خردان .
( 5 ) - ن : آن جنبان .