اهْبِطُوا مِصْراً فَإِنَّ لَكُمْ ما سَأَلْتُمْ
پس درآييت به شهرى ، تا بيابيت از آنچه مىخواهيد بهرى . درآمدند و كردند تباهى ، و افتادند در [ كفر و ] گمراهى ؛
وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْكَنَةُ
و به ذل جزيه و فقر و فاقه گرفتار گشتند ،
وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ
و مر انتقام خداوند را سزاوار گشتند .
ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ
و اين همه « 1 » بدان سبب بود كه به آيات خدا كافر مىگشتند ،
وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ
و پيغامبران را به ناحق « 2 » مىكشتند ؛
ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ
و اين افتادن به كفر و كشتن پيغامبران را « 3 » به شومى تكبّر و عصيان ايشان بود ، و به سبب عدوان ايشان بود . ( 61 )
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا
هرآينه آن كسان كه ايمان آوردند .
وَ الَّذِينَ هادُوا وَ النَّصارى وَ الصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً
و آن جهودان و ترسايان و نغوشكان « 4 » [ كه ] بعد كفر خويش ، به خداى عزّ و جلّ گرويدند ، و به قيامت ايمان آوردند ، و عمل صالح كردند .
فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ
ايشان [ ر ] است مزد كار ايشان ، نزد آفريدگار ايشان ؛
وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
و ايشان را ترس عقوبت نيست ، و غم فوت كرامت نيست . ( 62 )
وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ
و ياد كنيت چون گرفتيم عهد شما ،
وَ رَفَعْنا فَوْقَكُمُ الطُّورَ
و برداشتيم كوه از زبر شما ؛
خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ
و گفتيم اين كتاب بپذيريت ، و بجدّ و مداومت كا [ ر ] بستن وى را پيش گيريت ،
وَ اذْكُرُوا ما فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
و آنچه در وى است ياد داريت ، تا از دوزخ و عقوبت برهيت . ( 62 )
هامش
( 1 ) - ن : و اين چه .
( 2 ) - ن و ت : « به ناحق » ندارد .
( 3 ) - ن : « را » ندارد .
( 4 ) - ن : نغوشاكان .