به شمارگاه ، و دوان آييت با حمد اللّه ؛ و گمان بريت كه درنگ نكرديت مگر اندكى به دنيا ، از بسيارى و بىپايان بودن [ به ] عقبى . ( 52 )
وَ قُلْ لِعِبادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
و بگوى بندگان مرا تا گويند آنچه « 1 » نيكوتر ،
إِنَّ الشَّيْطانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ
چه ديو مىافكند ميان ايشان شور و شر ؛
إِنَّ الشَّيْطانَ كانَ لِلْإِنْسانِ عَدُوًّا مُبِيناً
بدانك ديو هست آدمى را ، دشمنى « 2 » پيدا . ( 53 )
رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ
پروردگار شما شما را بهتر « 3 » از شما داند ،
إِنْ يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِنْ يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ
اگر خواهد بر شما ببخشايد ، و اگر خواهد شما را عذاب كند
وَ ما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا
و نفرستاديم ترا بر ايشان ، جبركننده بر ايمان . ( 54 )
وَ رَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
و پروردگار تو داناتر ، به آنها كه در آسمانها و زمينهااند از ملايكه و بشر ؛
وَ لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلى بَعْضٍ
و بعض از انبيا را بر بعض فضل نهاديم ،
وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً
و داود پيامبر را از ميان ايشان زبور داديم .
( 55 )
قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ
بگو يا محمد كه بخوانيت اى كافران ، آنها را كه خدايان مىگوييت از بتان ؛
فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لا تَحْوِيلًا
ايشان نتوانند كه بلايى از شما دفع كنند ، يا از شما به ديگرى گردانند . ( 56 )
أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ
آن فرشتگان « 4 » كه كافران ايشان را آلهه مىخوانند ،
يَبْتَغُونَ إِلى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ
نزديكى مىجويند به خدمت پروردگار خويش تا خويشتن را به كرامت وى نزديكتر گردانند ؛
وَ يَرْجُونَ رَحْمَتَهُ
و اميد مىدارند به رحمت وى ،
وَ يَخافُونَ عَذابَهُ
و مىترسند از عقوبت وى ،
إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ كانَ مَحْذُوراً
چه عذاب خداى تعالى كه رسيدنى است ، از وى ترسيدنى است . ( 57 )
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - اصل : دشمن .
( 3 ) - ن و ت : به .
( 4 ) - ن و ت : فريشتگان .