و ولادت ،
وَ مِنْها تَأْكُلُونَ
و از گوشت وى سازيت خوردنيهاى با لذّت . ( 5 )
وَ لَكُمْ فِيها جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ وَ حِينَ تَسْرَحُونَ
و مر شما را در وى جمال است چو « 1 » شبانگاه به شبگاه آريت ، و بامداد به چراگاه فرستيت . ( 6 )
وَ تَحْمِلُ أَثْقالَكُمْ إِلى بَلَدٍ لَمْ تَكُونُوا بالِغِيهِ إِلَّا بِشِقِّ الْأَنْفُسِ
و ببرد بارهاتان از وطنها ، به سوى شهرى [ كه ] نرسيت به وى الّا به رنج تنها ؛
إِنَّ رَبَّكُمْ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ
خداى تعالى نعمت بخشنده است ، و بر شما بخشاينده است . ( 7 )
وَ الْخَيْلَ وَ الْبِغالَ وَ الْحَمِيرَ لِتَرْكَبُوها وَ زِينَةً
و آفريد اسبان و استران و خران از بهر [ بر ] نشستن و زينت ،
وَ يَخْلُقُ ما لا تَعْلَمُونَ
و مىآفريند آنچه « 2 » شما نمىدانيت به كمال قدرت . ( 8 )
وَ عَلَى اللَّهِ قَصْدُ السَّبِيلِ
بر خداى تعالى است بيان راه راست ،
وَ مِنْها جائِرٌ
و از راهها راهى است كه روندهء وى بر خطاست ؛
وَ لَوْ شاءَ لَهَداكُمْ أَجْمَعِينَ
و اگر بخواستى آفريدگار ، راه راست دادى همهتان را به يكبار . ( 9 )
هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً لَكُمْ مِنْهُ شَرابٌ وَ مِنْهُ شَجَرٌ فِيهِ تُسِيمُونَ
وى است آن خداى كه بفرستاد از آسمان باران ، مر شما را از وى شربت است و رستن درخت و نبات و نعمت است و در وى به چرا داريت ستوران . ( 10 )
يُنْبِتُ لَكُمْ بِهِ الزَّرْعَ وَ الزَّيْتُونَ وَ النَّخِيلَ وَ الْأَعْنابَ وَ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ
بروياند از بهر شما به وى كشت و زيتون ، و خرما بنان و انگورها و ميوههاى گوناگون ؛
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ
اندرين دليل وحدانيّت است ، مر قومى را « 3 » كه ايشان را درين دليل فكرت است . ( 11 )
هامش
( 1 ) - ن : چون .
( 2 ) - ن : آنج .
( 3 ) - اصل : مر قوم را .