قالَ يا قَوْمِ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي
گفت اى قوم [ من ] چه مىگوييت اگر من بر درستى و راستى باشم در راه رضاى خداى خويش
وَ رَزَقَنِي مِنْهُ رِزْقاً حَسَناً
و داده باشد مرا نيكو عطاى خويش ،
وَ ما أُرِيدُ أَنْ أُخالِفَكُمْ إِلى ما أَنْهاكُمْ عَنْهُ
[ و ] نمىخواهم كه شما را مخالفت كنم ، بدانك شما را طاعت فرمايم ، و خود معصيت كنم
إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلاحَ مَا اسْتَطَعْتُ
نمىخواهم مگر خوبى و طاعت ، تا بودم استطاعت .
وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ
[ و ] نيست طاعت آوردن من مگر به معونت خداى ، و نه معصيت ماندن من مگر به عصمت خداى
عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ
بر وى توكّل كردم ،
وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ
و به وى بازمىگردم . ( 88 )
وَ يا قَوْمِ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقاقِي
و اى قوم من شما را عداوت من بر آن مداردا ، و مخالفت من « 1 » بر آن مياردا ؛
أَنْ يُصِيبَكُمْ مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوحٍ
كه برسد به شما آنچه « 2 » رسيد به نوحيان ،
أَوْ قَوْمَ هُودٍ
يا به عاديان ،
أَوْ قَوْمَ صالِحٍ
يا به ثموديان ،
وَ ما قَوْمُ لُوطٍ مِنْكُمْ بِبَعِيدٍ
و دور نيست از روزگار شما روزگار لوطيان ، و دانستهايت كه چه رسيد به ايشان ، به ترك ايمان و ردّ فرمان . ( 89 )
وَ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ
و از پروردگار خويش آمرزش خواهيت ،
ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ
باز در ثبات خواستن به وى بازگرديت ؛
إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ
چه پروردگار من بخشاينده است آمرزش خواهندگان را ، دوست دار است تايبان را . ( 90 )
قالُوا يا شُعَيْبُ ما نَفْقَهُ كَثِيراً مِمَّا تَقُولُ
گفتند يا شعيب ما فهم نمىكنيم بسيارى از آنچه « 5 » تو مىگويى و ما مىشنويم
وَ إِنَّا لَنَراكَ فِينا ضَعِيفاً
و ما ترا در ميان خويش ضعيف مىبينيم ؛
وَ لَوْ لا رَهْطُكَ لَرَجَمْناكَ
و اگر نه اندى « 3 » تبار تو ما ترا كشتهايمى « 4 » ،
هامش
( 1 ) - ن : « من » ندارد .
( 2 ) - ن : آنج .
( 3 ) - اصل : نه آندى .
( 4 ) - ت : كشتيمى .
( 5 ) - ن : آنج .