يَنْتَهُونَ
چه ايشان را سوگند نيست تا بود كه بازايستند . ( 12 )
أَ لا تُقاتِلُونَ قَوْماً نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ
ا حرب نمىكنيت با قومى « 1 » كه عهدها شكستند ،
وَ هَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ
و به بيرون « 2 » كردن رسول « 3 » صلى اللّه عليه و سلم قصد كردند ،
وَ هُمْ بَدَؤُكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ
و ايشان با شما حرب آغاز كردند ؛
أَ تَخْشَوْنَهُمْ
[ ا ] از ايشان مىترسيت « 4 »
فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
خداى تعالى سزاوارتر « 5 » كه از وى ترسيت اگر مؤمنانيت . ( 13 )
قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ
حرب كنيت با ايشان ، تا عذاب كندشان خداى تعالى به دستهاتان ؛
وَ يُخْزِهِمْ
و رسوا كند اين اشقيا را ،
وَ يَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ
و نصرت دهد بر ايشان شما را ،
وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ
و خوش گرداند « 6 » دلهاى مؤمنان [ را ] « 7 » . ( 14 )
وَ يُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ
و ببرد خشم دلهاىشان
وَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلى مَنْ يَشاءُ
و توبه دهد خداى تعالى هر كرا خواهد ،
وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ
و خداى تعالى داناست به هر چه از ايشان مىآيد ، حكيم است به هر چه در حقّ « 8 » ايشان مىبايد « 9 » . ( 15 )
أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا
يا گمان مىبريت كه مهمل مانده شويت ، بىآنكه به حرب كافران خوانده شويت ،
وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ
و معلوم ناشده دوستان خداى تعالى را كه از شما مجاهدانند ،
وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً
و با « 10 » جز خداى تعالى و رسول وى و مؤمنان دوستى نادارندگانند « 11 » ، و خاصگان ناگيرندگانند .
وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ
و خداى
هامش
( 1 ) - اصل : با قوم .
( 2 ) - ن : برون .
( 3 ) - ن و ت : مصطفى .
( 4 ) - ن : مىبترسيت .
( 5 ) - ن و ت : سزاتر .
( 6 ) - ن : كند .
( 7 ) - « را » بقياس اضافه شد .
( 8 ) - ن و ت :
در هر چه به حق .
( 9 ) - اصل : مىآيد .
( 10 ) - ت : و يا .
( 11 ) - ن : نادارندگان .