بودندى در دين ،
لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ
بگشاديمى بر ايشان درهاى بركتهاى آسمان و زمين ؛
وَ لكِنْ كَذَّبُوا
و ليكن « 1 » انبيا را دروغگوى داشتند ،
فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ
گرفتار كرديمشان بدانچه « 2 » مىكردند . ( 96 )
أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ
أ ايمن شدند اهل شهرها كه بيايد به ايشان عذاب ما به شب و ايشان خفته ،
أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ
أ ايمن شدند اهل شهرها كه بيايد به ايشان عذاب ما چاشتگاه و ايشان در كار دنيا رفته . ( 97 - 98 )
أَ فَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ
أ ايمن شدند از ناگاه گرفتن آفريدگار ،
فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ
و ايمن نشوند از ناگاه گرفتن خداى تعالى مگر قوم كه زيانكار باشند و خاكسار . ( 99 )
أَ وَ لَمْ يَهْدِ لِلَّذِينَ يَرِثُونَ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِ أَهْلِها
أ رهنماى نشد « 3 » اين احوال مر آنها را كه امروز زمين را ميراث گرفتند سپس آن پيشينيان ،
أَنْ لَوْ نَشاءُ أَصَبْناهُمْ بِذُنُوبِهِمْ
[ كه ] اگر خواهيمى بگيريمى اينها را به گناهان ايشان ،
وَ نَطْبَعُ عَلى قُلُوبِهِمْ
و مهر مىنهيم بر دلهاى ايشان به خذلان ،
فَهُمْ لا يَسْمَعُونَ
ايشان نمىپذيرند پندهاى قرآن . ( 100 )
تِلْكَ الْقُرى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبائِها
اين اهل شهرها كه گزارديم با تو خبرهاى ايشان ،
وَ لَقَدْ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ
و آورده بودند به ايشان پيامبران ؛ معجزههائى كه ايشان خواستند ،
فَما كانُوا لِيُؤْمِنُوا بِما كَذَّبُوا مِنْ قَبْلُ
نگرويدند بدانچه « 4 » آن را پيش از آن دروغ مىداشتند ؛
كَذلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلى قُلُوبِ
هامش
( 1 ) - ن : و لكن .
( 2 ) - ن : بدانج .
( 3 ) - ن : اره نماى شد .
( 4 ) - ن : بدانج .