سَيَقُولُ الَّذِينَ أَشْرَكُوا
هرآينه بگويند مشركان ترا ،
لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكْنا وَ لا آباؤُنا
اگر خواستى خداى تعالى شرك نياورديمى [ ما ] و نه پدران ما ،
وَ لا حَرَّمْنا مِنْ شَيْءٍ
و نه حرام كرديمى چيزى از چيزها ،
كَذلِكَ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ
همچنين دروغگوى داشتند كافران پيشين مر رسولان ما را ،
حَتَّى ذاقُوا بَأْسَنا
تا بچشيدند عذاب ما را . و اصل اين سخن و آن اثبات مشيّت است درست بود ، و ليكن « 1 » چون بر طريق استهزاء گفتند و حجّت كفر ساختند بر ايشان مردود بود .
قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ مِنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوهُ لَنا
بگوى هيچ « 2 » حجّتى علمى داريت بر آنك « 3 » مشيّت وى عذر بود شما را بر اصرار بر كفر و نكرت ، تا بياريت آن حجّت ؛
إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ
نمىرويت مگر به دم گمان ،
وَ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَخْرُصُونَ
و نييت شما مگر دروغگويان . ( 148 )
قُلْ فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ
بگوى مر « 4 » خداى راست حجّتى رسنده به نهايت ،
فَلَوْ شاءَ لَهَداكُمْ أَجْمَعِينَ
اگر بخواستى همهتان را بدادى هدايت . ( 149 )
قُلْ هَلُمَّ شُهَداءَكُمُ الَّذِينَ يَشْهَدُونَ أَنَّ اللَّهَ حَرَّمَ هذا
بگو يا محمد بياريت گوايان ، كه گواهى دهند بر آنك حرام كرد خداى تعالى اين نام بردگان ،
فَإِنْ شَهِدُوا فَلا تَشْهَدْ مَعَهُمْ
اگر ايشان اين گواهى دهند تو اين گواهى مده با ايشان ؛
وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا
و مرو به دم هواهاى آنها كه آيات ما را منكرند ،
وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ
و آنها كه به قيامت كافرند ؛
وَ هُمْ بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ
و ايشان با خداى تعالى برابر مىدارند بتان را ، و شريك مىگويند ايشان را . ( 150 )
هامش
( 1 ) - ن : و لكن .
( 2 ) - ن : كه هيچ .
( 3 ) - ن : بر آن كه .
( 4 ) - ن : كه مر .