أَعْلَمُ ما فِي نَفْسِكَ
تو مطّلعى بر سرّ من و من مطّلع نيستم « 1 » بر سرّ يزدانى ،
إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ
تويى داناى هر نهانى . ( 116 )
ما قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا ما أَمَرْتَنِي بِهِ
نگفتم مر ايشان را ، مگر آنچه تو فرمودى مرا ،
أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَ رَبَّكُمْ
كه بپرستيت « 2 » مر خدا [ ى ] تعالى را ، كه پروردگار من است و پروردگار شما ،
وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيداً ما دُمْتُ فِيهِمْ
و بودم گواه بر طاعت و عصيان ايشان ، تا بودم در ميان ايشان ،
فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ
چون بردى مرا بر آسمان « 3 » ، تو بودى مطّلع بر احوال ايشان ،
وَ أَنْتَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ
و تويى گواه بر هر چيزى از افعال و اقوال بندگان . ( 117 )
إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبادُكَ
اگر عذاب كنى ناگروندگان را به من بندگان تواند ترا رسد ،
وَ إِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ
و اگر بيامرزى گروندگان را به من عصيان كه آوردند از تو سزد ؛
فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
تويى تو عزيز كه از طاعت مطيعان ترا منفعتى نى ، و از معصيت عاصيان ترا مضرّتى نى ، حكيمى و صواب كار هيچ كار تو بىحكمتى نى . ( 118 )
قالَ اللَّهُ هذا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ
خداى تعالى فرمايد [ كه ] اين آن روز است كه سود دارد راستان را راستى ايشان ،
لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً
مر ايشان راست « 4 » بهشت جاويدان « 5 » ، كه مىرود در زير كوشكها و درختان وى در جويها آبهاى روان ، ايشان در آنجا جاويدانان « 6 » .
رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ
خداى تعالى از ايشان خشنود به نيكويى كردار ، و ايشان از خداى تعالى خشنود به كرامتهاى بسيار ،
ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
اينست رستگارى بزرگوار . ( 119 )
لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما فِيهِنَّ
مر خداى تعالى راست ملك آسمانها و زمينها
هامش
( 1 ) - ن و ت : نيم .
( 2 ) - ن : پرستيت .
( 3 ) - ن : به آسمان .
( 4 ) - ن : مر ايشان را .
( 5 ) - ن : جاودان .
( 6 ) - ن : جاودانان .