و ار مردم را بجشانيم از خوذ مهربانى يعنى بمهربانى خويش نعمتى [ 147 ] آنكه بازستانيم آن را ازو مردم براستى نوميذ است ناسباس
وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ نَعْماءَ
و ار بجشانيم او را نيك روزى و ژيذى و ناز و تن آسانى بس كزند و بذ روزكارى كه رسيده بوذ به او براستى كه او كويذ كه آن بذ و آن بذ روزكاري و بذحالى و آن بيمارى و آن درويشى و آن بيمناكى همه رفت و در آن روز او *
لَفَرِحٌ فَخُورٌ
براستى كه او شاذى برى است خويشتن دوست خويشتن ستاى لافزن نازندهء
إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا
مكر ايشان كه ببذروز شكيبااند و در نيك روز نيكوكار ايشان آنند كه ايشانرا است آمرزش و مزد بزركوار
[ سوره هود ( 11 ) : آيات 12 تا 14 ]
فَلَعَلَّكَ تارِكٌ بَعْضَ ما يُوحى إِلَيْكَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ أَنْ يَقُولُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ أَوْ جاءَ مَعَهُ مَلَكٌ إِنَّما أَنْتَ نَذِيرٌ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ ( 12 ) أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ مُفْتَرَياتٍ وَ ادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ( 13 ) فَإِلَّمْ يَسْتَجِيبُوا لَكُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّما أُنْزِلَ بِعِلْمِ اللَّهِ وَ أَنْ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ ( 14 )
مىكويذ مكر كه جيزى فروخواهى كذاشت و بنهان خواهى كرد از آنج به تو فرستاذه آمذ از بيغام و دل تو از آن تنك مىخواهذ بوذ كه دشمنان مىكويند كى جرا برو كنجى از مال دنيا فرونفرستاذند راست درويشى بروز درويشى بيغام داذند
أَوْ جاءَ مَعَهُ مَلَكٌ
يا كويند كه جرا با او بيغام رسانيذن را فريشتهء نيامذ
إِنَّما أَنْتَ نَذِيرٌ
نيستى تو مكر آكاه كنندى ، نيستى تو مكر [ 148 ] بيم نماى و اللّه بر همه جيز كواه است و خذاوند *
أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ
اين ام در موضع واو عطف است يا الف استفهام مىكويند كه اين بيغام اين مرد از خوذ ساخت
قُلْ فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ
مثله كوى ايشانرا ار اينج من آوردم مردم ساخت ، بس شما كه مردمانايذ