ايشان را و آن ايشان يكديكر را اينست كه سلام عليكم و سخن از اذى « 1 » بسلامت و از آزار آزاد سخن خويش با نواخت و نيكويى و همه تعبّد از بهشتيان موضوع است مكر آنج در دل و زبان از شناخت و از ثنا شناختن و ستوذن * و آخر دعويهم و آخر دعوى ايشان آنست كه كويند الحمد للّه ربّ العالمين ثنا بسزا اللّه را خذاوند جهانيان معنى آنست كه در هرج درخواهند و بازخواهند بجاى آزاذىاند يعنى هرج خواهند ياوند و بهرج بيوسند رسند بجاى شكراند و بجاى تهنيت و دعوى و دعا از هم نزديكاند و در قرآن هرجا كه تدّعون است تدعون خواندهاند بتخفيف دال
[ سوره يونس ( 10 ) : آيه 11 ]
وَ لَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ فَنَذَرُ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ( 11 )
و ار اللّه فاشتابانيذ مردمانرا ببذى جنان كه ايشان مىشتاوند بنيكى
لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ
اللّه بايشان كزارديذ اجلهاى ايشان و سبرى كرديذ ايشانرا عمرهاى ايشان بس آنكه فروكذاشتيم ناكورفيدكانرا برستاخيز تا در كزافكارى خويش مىبرباسند * ديكر معنى
فَنَذَرُ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا
بس فروكذاريم ناكورفيذكانرا برستاخيز تا در كزافكارى خويش سامان كوم مىبند * معنى اين آيت آنست كه آدمى هموار بروز شاذى خويش مىشتاوذ و آن شتاويذن او باجل اوست ار ما روزكار او به او شتاوانيم مرك به او شتابذ و نظير اين در قرآن جايها است *
[ سوره يونس ( 10 ) : آيه 12 ]
وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 12 )
هامش
( 1 ) . در نسخه : آزاذى