آنها طورى است كه امكان رضاع با شرايط شرعى نيست اين اقرار اثرى ندارد و اگر بعد از عقد بگويد و خود زن هم حرف او را قبول نمايد عقد باطل است پس اگر مرد با او نزديكى نكرده باشد ، يا نزديكى كرده باشد ، ولى در وقت نزديكى كردن ، زن بداند بر آن مرد حرام است ، مهر ندارد و اگر بعد از نزديكى بفهمد كه بر آن مرد حرام بوده ، شوهر بايد مهر او را مطابق زنهايى كه مثل او هستند بدهد ولى بهتر است كه بنابر احتياط اگر مهرى كه در عقد نام بردهاند بيشتر يا كمتر از مهرالمثل است در تفاوت بين دو مهر با همديگر صلح نمايند . و اما اگر زن حرف او را قبول نكند بايد نزد حاكم بروند تا نزاع آنها را حل نمايد پس اگر مرد بر ادعاى خود شاهد دارد يا ادعا مىكند كه زن هم مىداند و زن قسم نمىخورد كه نمىداند حرف مرد مقدم است و اگر مرد شاهد ندارد و يا در مورد ادعاى او بر زن ، كه زن مىداند حرمت به رضاع را ، زن قسم بخورد كه نمىداند بايد تمام مهرى كه در عقد نام بردهاند به زن بدهد اگر بعد از عقد دخول به او شده و اگر دخول به او نشده در بيشتر از نصف مهر با هم مصالحه نمايند ، ولى به هر حال مرد بايد به مقتضاى اقرار خودش از اين زن جدا شود و براى اينكه زن هم آزاد شود اگر عقد دائم بوده طلاق احتياطى لازم است و اگر نه زن هم به مقتضاى اقرار خودش شوهردار است و عقد او با طلاق به هم مىخورد و به خودى خود باطل نمىشود و اگر عقد دائم نبوده گذشتن مدت آن و يا اينكه مرد مدت را ببخشد سبب آزادى زن براى شوهر ديگر مىشود .
مسأله 2504 - اگر زن پيش از عقد بگويد بواسطهء شير خوردن بر مردى حرام شده چنانچه تصديق او ممكن باشد ، نمىتواند با آن مرد ازدواج كند و اگر بعد از عقد بگويد ، مثل صورتى است كه مرد بعد از عقد بگويد كه زن بر او حرام است و حكم آن در مسأله پيش گفته شد .
مسأله 2505 - شير دادنى كه علت محرم شدن است به دو چيز ثابت مىشود :
اول - خبر دادن عدهاى كه انسان از گفته آنان يقين يا اطمينان پيدا كند .
دوم - شهادت دو مرد عادل ، يا چهار زن كه عادل باشند و يا شهادت دو زن و يك مرد كه عادل باشند ولى بايد شرايط شير دادن را هم بگويند ، مثلًا بگويند ما ديدهايم كه فلان بچه بيستوچهار ساعت از پستان فلان زن شير خورده و چيزى هم در بين نخورده
رساله عمليه هداية المتقين (به انضمام رساله مضاربه و مسائل ديگر روز) (فارسى) — صفحة 454
مساهمون: الشيخ محمد على إسماعيل پور القمشهاى
ص٤٥٤