احكام وديعه ( امانت )
مسأله 2336 - اگر انسان مال خود را به كسى بدهد و بگويد نزد تو امانت باشد و او هم قبول كند يا بدون اينكه حرفى بزنند صاحب مال بفهماند كه مال را براى نگهدارى به او مىدهد و او هم به قصد نگهدارى كردن بگيرد بايد به احكام وديعه و امانتدارى كه بعداً گفته مىشود عمل نمايد .
مسأله 2337 - امانتدار و كسى كه مال را امانت مىگذارد بايد هر دو بالغ و عاقل باشند ، ولى اگر بچه مميز با اذن ولى شرعى مال خود و يا مال ديگرى را امانت بگذارد و يا با اذن ولى شرعى امانت را قبول كند مانعى ندارد در صورتى كه ولى مراعات مصالح بچه را كرده باشد .
مسأله 2338 - اگر از بچه يا ديوانه چيزى را به طور امانت قبول كند بايد آن را به صاحبش بدهد و اگر آن چيز مال خود بچه يا ديوانه است به ولى او برساند و اگر تلف شود ضامن است و فرقى نيست بين اينكه در رساندن مال به آنان كوتاهى كند يا نكند در هر صورت بايد عوض آن را بدهد مگر اينكه حفظ مال آنها ممكن نباشد مگر آنكه او بگيرد و به صاحب آن و يا ولى شرعى برساند پس در صورتى كه دسترسى به صاحب و يا ولى شرعى او يا حاكم شرع نداشته باشد اگر بگيرد و كوتاهى نكند و تلف شود ضامن نيست خصوصاً اگر از عدول مؤمنين حساب شود و اگر از عدول نباشد نيز جزء محسنين است كه بر آنها سبيلى نيست .
مسأله 2339 - كسى كه نمىتواند امانت را نگهدارى نمايد واجب است كه قبول نكند مگر اينكه به صاحب مال بفهماند كه او نمىتواند نگهدارد و با اين حال نزد او بگذارد پس قبول كردن مانعى ندارد .
مسأله 2340 - اگر انسان به صاحب مال بفهماند كه براى نگهدارى مال او حاضر نيست چنانچه او مال را بگذارد و برود و آن مال تلف شود كسى كه امانت را قبول نكرده ضامن نيست ولى احتياط مستحب آن است كه اگر ممكن باشد آن را نگهدارى نمايد .