كند سفر هشت فرسخى برود چنانچه اطمينان دارد كه رفيق پيدا مىكند بايد نماز را شكسته بخواند و اگر اطمينان ندارد بايد تمام بخواند .
مسأله 1294 - كسى كه قصد هشت فرسخ دارد ، اگر چه هر روز مقدار كمى راه برود وقتى به جايى برسد كه ديوار شهر را نبيند و اذان شهر را نشنود بايد نماز را شكسته بخواند و مقدار راه رفتن اگر خيلى هم كم باشد ضرر به عنوان مسافر بودن نمىزند ، مگر اينكه عرفاً صادق باشد كه ده روز در آن محل مانده است و الّا به صرف اينكه در راه است و دور از وطن صادق است نمازش شكسته است .
مسأله 1295 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است مانند نوكرى كه با آقاى خود مسافرت مىكند چنانچه بداند سفر او هشت فرسخ است بايد نماز را شكسته بخواند و اگر نداند كه سفر او هشت فرسخ است ، پس اگر سؤال كردن براى او مشقت و ذلت داشته باشد ، مثل مسلمانى كه او را اسير كردهاند كه سؤال او از كسى كه در دست او گرفتار است غالباً ذلت دارد واجب نيست سؤال كند ولى اگر سؤال كردن براى او مشقت و ذلت ندارد مثل سؤال نوكر از آقاى خود و سؤال پدر و فرزند و امثال اينها از همديگر ، واجب است سؤال كند كه اگر سفر او هشت فرسخ است نماز را شكسته بخواند .
مسأله 1296 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود بايد نماز را تمام بخواند .
مسأله 1297 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است اگر شك دارد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود يا نه يا گمان جدا شدن و يا امكان جدا شدن داشته باشد مىتواند قصد مسافت شرعى بنمايد و نماز او شكسته است مگر اينكه مانعى قبل از رسيدن به حد سفر پيش آيد كه بايد بعد از آن نماز را تمام بخواند ، و احتياط مستحب آن است كه در صورتى كه گمان به جدا شدن دارد نماز را جمع بخواند . و به هر صورت اگر قصد مسافت شرعى ننمايد نماز او تمام است . ولى اگر كسى در سفر به طورى مجبور باشد كه از خود هيچ اختيارى نداشته باشد مثل كسى كه به زور او را در ماشين مىگذارند و مىبرند اگر آن سفر به هشت فرسخ برسد نماز او شكسته است .
رساله عمليه هداية المتقين (به انضمام رساله مضاربه و مسائل ديگر روز) (فارسى) — صفحة 237
مساهمون: الشيخ محمد على إسماعيل پور القمشهاى
ص٢٣٧