و در اين راستا خداوند مىفرمايد :
« فويل للمصلّين * الذين هم عن صلاتهم ساهون » ؛ « 1 » « واى بر نمازگزاران ، آنهايى كه در حال نماز غافلند . »
اهميت توجّه در نماز چنان است كه فرمودهاند : «
لا صلاة الّا بحضور القلب » ، « 2 »
يعنى نماز جز با توجّه نماز نمىشود .
از رسول خدا ( ص ) نقل شده كه فرمود : چون بنده به نماز ايستاد ، حجاب بين او و خدا رفع مىشود ، و خدا به وى روى مىآورد و ملائكه به نماز او نماز مىكنند و بر دعاى او آمين مىگويند ، و از جوانب آسمان بر او نيكويى و خير مىبارد ، و منادى حق فرياد مىزند كه اگر بداند با كه مناجات مىكند ، به هيچ چيز توجّه نخواهد كرد مگر نماز .
و نيز در خبر ديگر فرمود : خدا به نماز آدمى كه دل خود را با بدن خود به نماز آماده نكرده باشد ، نظر نمىافكند .
از امام باقر ( ع ) روايت شده : نماز نافله توصيه شده ، تا نقصانهاى نمازهاى واجب كه به واسطهى نقص در حضور قلب پيدا كرده جبران گردد ، و علّت دو برابر بودن رواتب بر فرائض يوميه آن است كه وقتى انسان در نماز بذل توجّه كند ، تقريباً معادل يك ثلث از نماز را بيشتر نمىتوانيم با حضور قلب و توجّه باشيم ؛ لذا دو برابر آن نافله مىخوانيم ، كه دو ثلث ديگر را از نوافل ضميمهى
هامش
( 1 ) . ماعون / 4 و 5 .
( 2 ) . اربعين شيخ بهائى ، حديث 37 .