در اثر اين مجالست است كه نيايشگر ، متخلق به اخلاق الهى و متّصف به صفات خداوند مىشود ، و از زشتىها و اخلاق مذموم و طمع و بخل و كينه و عداوت و ظلم و تجاوز دورى مىكند ، تا خود را شايستهى مقام قرب وحالت انس با پروردگار نمايد ، و لايق پيشگاه با عظمت كبريايى حضرت حق گردد .
و اشاره به همين معنا است در فايدهى نماز كه « انّ الصلاة تنهى عن الفحشاء والمنكر » ؛ « 1 » « نماز ، نمازگزار را از ارتكاب معاصى و منكرات باز مىدارد . »
نيايشگر خود را ناگزير مىداند تا از هوى و هوسهاى نابجا دورى گزيند و با هواهاى نفسانى پيكار و مبارزه نمايد و در صدد تزكيهى نفس بر آيد « قد أفلح من تزكّى » ، « 2 » « و نفس و ما سواها * فألهمها فجورها وتقواها * قد أفلح من زكاها * و قد خاب من دساها » . « 3 »
نيايشگر ، نوع پرورى و يتيم نوازى و دلجويى از مستمندان و بينوايان را پيشهى خود مىسازد تا به مقتضاى : « ارحم ترحم » ، « 4 » مورد رأفت و رحمت خداوند متعال گرديده و مصداق فرمايش نبوى قرار گيرد كه در خطبهى شعبانيه مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . عنكبوت / 45 .
( 2 ) . أعلى / 14 .
( 3 ) . شمس / 7 - 10 .
( 4 ) . مهربانى كنيد تا خداوند به شما مهربانى كند .