چگونه نيايش كنيم ؟
براى نيايش تنها بايد كوشيد تا به سوى خدا كشيده شد ، اين كوشش بايد به دل باشد نه به دماغ ، مثلًا تعمّق در عظمت خدا نيايش محسوب نمىشود ، مگر اين كه اين تعمّق در عين حال عصارهاى از عشق و ايمان را همراه داشته باشد .
نيايش هر چه باشد طولانى يا كوتاه ، بايد همچون گفتگو با پدر باشد ، « 1 » كاملًا مشروع است كه براى كسب نيازمندىهاى خود از خدا كمك بگيريم ، و در عين حال نامعقول است كه از او بخواهيم تا به هوسهاى ما جامهى عمل بپوشاند ، يا آنچه را به كوشش ميسّر است به دعا عطا كند .
خدا با انسان سخن نمىگويد مگر هنگامى كه آرامش به درونش مستولى شود ؛ يافتن آرامش درونى در ميان ازدحام دشوار است ، جاى خلوت لازم است تا زندگى دشوارى كه تمدن جديد بر دوش او بار كرده و به زانويش درآوردهاست ، به دست آورد .
نيايش ، روى صفات و فضائل انسان اثر مىگذارد ، بنابراين بايد نيايش را پيوسته انجام داد ؛ نيايش اگر در شرائط مناسبى واقع شود همواره نتيجه به دنبال خواهد داشت . « 2 »
هامش
( 1 ) . قرآن كريم مىفرمايد : « اذكرو اللَّه كذكركم ابائكم » ، يعنى خدا را ياد كنيد مثل پدر مهربان .
( 2 ) . از اهل بيت ( ع ) روايتى در شرايط استجابت دعا رسيده كه در آخر مبحث اشاراتى به آن مىنماييم .