شقاوت و سعادت
« يَوْمَ يَأْتِ لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ ، فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ ، خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ ، وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ »
« 1 »
مطابق اين آيهء شريفه روزى فرا مىرسد كه هيچكس بدون اذن خداوند ، توان سخنگفتن ندارد .
در آن زمان انسانها دو دسته مىشوند ، برخى شقى و عدهاى سعيدند ، ناله و اضطراب و عذاب به اشقياء وعده داده شده است و بهشت به سعداء .
در اينكه اين عذاب و ثواب و به عبارت ديگر عبارت « يوم يأت » مربوط به قيامت است يا برزخ ، بحثهاى مفصلى شده است ولى آنچه مناسبتر بهنظر
هامش
( 1 ) - ( هود - 105 تا 108 ) آن روز كه فرارسد ، هيچكس جز به اجازهء خداوند سخن نمىگويد ، در آن روز گروهى بدبخت و گروهى خوشبختند ، بدبختها در آتشند در آنجا ناله و فرياد سرمىدهند و تا آسمانها و زمين برپاست در آن باقى خواهند بود مگراينكه پروردگارت بخواهد كه او هرچه را اراده كند ، انجام مىدهد ، خوشبختها جاودانه در بهشتند و تا آسمانها و زمين باقى است در آن خواهند ماند مگر اينكه پروردگارت چيز ديگرى بخواهد و اين بخشش قطعنشدنى است .