« صَوْتانِ مَلْعُونانِ يُبْغِضُهُما اللَّهُ : اعْوالٌ عِنْدَ الْمُّصيبَةِ ، وَ صَوْتٌ عِنْدَ النِّعْمَةِ ، يَعْنِى النَّوحَ وَ الْغِناءَ » « 1 »
آن حضرت نيز در خبر ديگرى كه از او نقل شده است ، فرمودهاند :
« صَوْتانِ مَلْعُونانِ فى الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ ، مِزْمارٌ عِنْدَ نِعْمَةٍ وَ رَنَةٌ عِنْدَ مُصيبَةٍ » « 2 »
نهى در نوحهسرائى و بلند كردن صدا به آه و فغان براى گذشتگان ، به اين جهت است كه مرتبهاى هر چند ضعيف از شرك را در خود مخفى نموده است .
نوحهسرائى نوعى اعتراض به درگاه حق و نقطهء مقابل رضا و خشنودى از افعال خداوند است . البته اگر نوحهسرائى به حد اعتراض نرسد ، قابليت استثناء از اخبار نهى را دارد ولى به هرحال نوحهسرائى در مصيبت معصومان و ائمه هدى عليهم السلام به جهت اينكه براى ايجاد الفت و محبّت به آن خاندان صورت مىگيرد و آنان تمام هدفشان سيردادن انسان به سوى خدا بوده است ، قطعاً از نوحهسرائى مذموم جداست . « 3 »
وارد شدن محبّت غير خدا در دل و عشق به غير او ، مرتبهاى از شرك خفى محسوب مىشود .
قال الصادق عليه السلام :
« الْقَلْبُ حَرَمُ اللَّهِ فَلا تَسْكُنْ حَرَمَ اللَّهِ غَيْرَ اللَّهِ » « 4 »
هامش
( 1 ) - دو صدا از رحمت حق دور و مورد خشم خدايند ، اضطراب و اشك و آه هنگام مصيبت ، صداى هنگام نعمت ، ( نوحه و ترانه ) . ( بحار الانوار - جلد 82 - صفحه 102 ) .
( 2 ) - دو صدا در دنيا و آخرت مطرودند ، و آن دو عبارتند از : نوازندگى در هنگام آسايش و آه و ناله هنگام مصيبت . ( كنز العمال - 40661 و 40672 ) .
( 3 ) - ناگفته نماند اقامهء مجلس عزاى از دست رفتگان مشروع و بلكه شايسته بوده و شركت در آن از جمله حقوق مؤمنان بر يكديگر مىباشد . آنچه در اين روايات نهى شده است صدا به آه و فغان بلند كردن است .
( 4 ) - قلب حرم خداست ، در حرم خدا كسى غير او را راه مده . ( بحار الانوار - جلد 70 - صفحه 25 ) .