همان حضرت عليه افضل صلوات المصلّين ، حالات دو نبى خدا يعنى حضرت يحيى و عيسى عليهما السلام را برشمرده و حالت پيامبر مسيحيت را ترجيح مىدهد .
« كانَ عيسى يَبْكى وَ يَضْحَكُ وَ كانَ يَحْيى يَبْكى وَ لايَضْحَكُ وَ كانَ الَّذى يَفْعَلُ عيسى افْضَلَ » « 1 »
گريههاى حضرت يحيى در تاريخ شهرت خاص دارد ، بر صورت آن حضرت جاى اشك چون جوى آب حفر شده بود ، مادرش دستمال مىگذاشت تا آب چشم به زخم صورت نرسد ، و هر بار دستمال را مىفشرد !
البته خنده براى مومن عارضى است و او اگر به ظاهر بخندد ، دل او به واسطه حقايقى كه از دنيا و آخرت مىبيند محزون است .
قال على عليه السلام :
« المُؤْمِنُ بُشْرُهُ فى وَجْهِهِ وَ حُزْنُهُ فى قَلْبِهِ » « 2 »
قال على عليه السلام :
« انَّ الزَّاهِدينَ فى الدُّنْيا تَبْكى قُلُوبُهُمْ وَ انْ ضَحِكُوا ، وَ يَشْتَدُّ حُزْنُهُم وَ انْ فَرِحُوا » « 3 »
خنده بسيار
هر چيزى كه ارتباط آدمى را با دنيا زياد كند و او را از آخرت جدا نمايد ، در سير حقيقى انسان بهسوى قرب الهى خلل وارد مىكند و تبعاتى منفى بر روح انسان و
هامش
( 1 ) - حضرت عيسى مىگريست و مىخنديد و يحيى تنها مىگريست و نمىخنديد ، آنچه كه عيسى مىكرد بهتر بود . ( بحار الانوار - جلد 14 - صفحه 249 ) .
( 2 ) - سرور مؤمن در صورتش آشكار و حزن او در قلبش مخفى است . ( بحار الانوار - جلد 69 - صفحه 411 ) .
( 3 ) - زاهدين در دنيا قلوبشان گريان است هر چند به ظاهر بخندند ، و حزن آنها بسيار است هر چند على الظاهر شاد باشند . ( نهج البلاغه - خطبهء 112 به ترتيب فيض و 113 به ترتيب صبحى ) .