قبطى » ارتباط داشته است . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله على عليه السلام را مأمور تحقيق و قتل جريح كرد ، حضرت امير عليه السلام با شمشير برهنه سراغ جريح رفت و او با ديدن نشانههاى غضب از چهرهء حضرت فرار نمود و بالاى درختى رفت ، و چون احساس كرد حضرت به وى مىرسد خود را پرتاب نمود و نقش زمين شد ، در اين اثناء پيراهن او بالا رفت و معلوم شد اصلًا آلت جنسى ندارد ، آيات مورد نظر در اين هنگام نازل گرديد .
در اين آيات قرآن كريم به شدّت ، مردم را بخاطر شايعهسازى و گوش دادن به شايعات و سكوت در مقابل آنها ، مورد نكوهش قرار مىدهد و مىفرمايد :
« إِنَّ الَّذِينَ جاؤُ بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظِيمٌ ،
لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْراً وَ قالُوا هذا إِفْكٌ مُبِينٌ ،
لَوْ لا جاؤُ عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا بِالشُّهَداءِ فَأُولئِكَ عِنْدَ اللَّهِ هُمُ الْكاذِبُونَ ،
وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِيما أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذابٌ عَظِيمٌ ،
إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَ تَقُولُونَ بِأَفْواهِكُمْ ما لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَ تَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ ،
وَ لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُمْ ما يَكُونُ لَنا أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهذا سُبْحانَكَ هذا بُهْتانٌ عَظِيمٌ »
« 1 »
هامش
( 1 ) - ( نور - 11 تا 16 ) كسانى كه آن تهمت عظيم را عنوان كردند گروهى از شما بودند اما گمان نكنيد اين ماجرا براى شما بد است بلكه خير شما در آن است ، آنها هر كدام سهم خود را از اين گناهى كه مرتكب شدند دارند و از آنان كسى كه بخش مهم آن را بر عهده گرفت و منشأ اين گناه شد ، به عذاب عظيمى معذّب خواهد گشت . چرا هنگامى كه اين تهمت را شنيديد مردان و زنان با ايمان نسبت به خود گمان خير نبردند و نگفتند اين دروغى بزرگ و آشكار است . چرا چهار شاهد براى آن نياوردند ؟ اكنون كه اين گواهان را نياوردند آنان در پيشگاه خدا دروغگويانند . و اگر فضل و رحمت الهى در دنيا و آخرت شامل شما نمىشد بخاطر اين گناهى كه كرديد عذاب سختى به شما مىرسيد . به خاطر بياوريد زمانى را كه اين شايعه را از زبان يكديگر مىگرفتيد و با دهان خود سخنى مىگفتيد كه به آن يقين نداشتيد و آن را كوچك مىپنداشتيد در حالى كه نزد خدا بزرگ است . چرا هنگامى كه آن را شنيديد نگفتيد ما حقّ نداريم كه به اين سخن تكلم كنيم خداوندا منزهى تو ، اين بهتان بزرگى است .