« الْبادى اظْلَمُ وَوِزْرُهُ وَ وِزْرُ صاحِبِهِ عَلَيهِ مالَمْ يَتَعَدِّ الْمَظْلُومُ » « 1 »
مرحوم كلينى رحمه الله در كافى ، روايتى شبيه به خبر بالا با اختلاف در قسمت انتهائى آن نقل فرموده است .
« الْبادى مِنْهُما اظْلَمُ وَوِزْرُهُ وَوِزْرُ صاحِبِهِ عَلَيْهِ مالَمْ يَعْتَذِرْ الَى المَظْلُومِ » « 2 »
البته به واسطه اهميت گناه فحش و اينكه مقصود شارع مقدس اين است كه به هر صورت و تحت هيچ شرايطى از ميان دو لب مسلمان فحش صادر نشود ، جواب دادن فاحش سزاوار نيست .
« عياض » مىگويد : به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله عرض كردم : كسى از اقوام من ، مرا ناسزا مىگويد ، آيا جايز است من هم . . . ؟ حضرت در پاسخ مىفرمايند :
« الْمُتَسابّانِ شَيْطانانِ يَتَعاوَيانِ وَيَتَهاتَرانِ » « 3 »
سبّ والدين
از بدترين گناهان كبيره ، دشنام دادن به والدين است . شايد به نظر رسد بيان اين مطلب ضرورى نباشد ، چون كسى حاضر نيست براحتى والدين خود را دشنام دهد .
ولى با دقّت در روايات ذيل در مىيابيم همين كه انسان به كسى دشنام مىدهد ، شرايط را براى دشنام دادن به خودش و پدر و مادرش فراهم مىكند و لذا در واقع
هامش
( 1 ) - آنكه شروع نموده ظالمتر است و گناه وى و گناه مخاطبش بر عهدهء اوست . البته ما دامى كه او از حدى كه مورد ستم قرار گرفته تعدّى نكند و بيشتر از آغاز كننده نگويد . ( بحار الانوار - جلد 78 - صفحه 324 ) .
( 2 ) - آنكه شروع نموده ستمكارتر است و گناه او و رفيقش بر گردن اوست ، مادامىكه از او عذرخواهى نكند . ( اصول كافى - جلد 2 - صفحه 322 ) .
( 3 ) - دو كس كه به هم دشنام بدهند ، دو شيطانند ، بر هم صيحه مىكشند و يكديگر را تكذيب مىكنند . ( تنبيه الخواطر - صفحه 89 ) .