يكى از كار گزاران پيامبر خدمت حضرت رسيد و عرض كرد : اموالى با من است ، اينها از آن شما و اينها نيز مردم به من هديه دادهاند . حضرت كه از اين سخن ناراحت شده بودند ، به منبر رفتند و پس از حمد و ثناى خداوند فرمودند :
« ما بالَ عامِلٍ ابْعَثُهُ فَيَقُولُ هذا لَكُمْ وَ هذا اهْدِىَ الَىَّ ! افَلا قَعَدَ فى بَيْتِ ابيهِ اوفى بَيْتِ امِّهِ حَتّى يَنْظُرَ ايُهْدى الَيْهِ امْ لا ؟ » « 1 »
يك نكته
در پايان اين مقوله تذكر يك نكته را لازم مىبينم و آن اينكه :
اگر كسى به صاحب حقّى چيزى بذل كند تا او حقّ خودش را به وى بدهد ، حكم رشوه را ندارد ، مثلًا اگر در قبال اعطاء نوبت خود در چيزى ، پولى بگيرد يا جاى خود را در مسجد و غير آن ، به كسى واگذار كند و از اين راه پولى به او عطاء شود ، رشوه نيست .
« محمد بن قاسم » مىگويد : از امام باقر عليه السلام پرسيدم : كسى رشوهاى مىدهد تا او از منزلش برود و وى ساكن شود . حضرت در پاسخ فرمودند ؟ مانعى نيست .
هامش
( 1 ) - چه شده است عاملى كه او را به جائى فرستادهام ، حال كه برگشته مىگويد : اين مال شما و بيتالمال مسلمانان و اينهم مال من ، به من هديه دادهاند . او اگر در خانهء پدر يا مادرش مىماند و منتظر مىشد آيا به وى هديه مىدادند يا نه ؟ ( صحيح مسلم - جلد 3 - صفحه 1463 ) .