قرينُهُ فِى النَّار » « 1 »
امام صادق عليه السلام در تفسير آيه شريفهء :
« وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِياءَ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ »
« 2 » مىفرمايند :
« هُوَ الرَّجُلُ يَأْتِى السُّلْطانَ فَيُحِبُّ بَقائَهُ الى انْ يُدْخِلَ يَدَهُالىكيْسِهِ فَيُعْطِيَهُ » « 3 »
مدح خود
تا اينجا سخن از مذمت مداحى ديگران بود ، بايد دانست مدح و ستايش خود نيز ، عواقب مدح ديگران چون عجب و تكبر را بدنبال دارد و علاوه اينكه اصولًا خودستائى زائيدهء تكبر و غرور است .
البته ناگفته نماند كه در بعضى حالات ، مدح خود و ستايش نفس جايز شمرده شده است ، برخى از اين موارد جواز در اينجا ذكر مىشود و قبل از آن تذكر اين نكته لازم است كه پا فراتر گذاشتن از موارد قطعى جواز و در حدّ لزوم ، ناشى از توجيهات شيطانى بوده و مىبايست از آنها دور ماند .
1 - رفع اتّهام از خود
بر آدمى لازم است كه خود را در مظان اتّهام قرار ندهد ، و اگر بتواند با ستايش
هامش
( 1 ) - كسى كه سلطان ظالمى را ستايش كند و خود را كوچك و ذليل نمايد تا از ناحيهء وى چيزى به او رسد ، همنشين وى در آتش خواهد بود . ( وسايل الشيعه - جلد 12 - صفحه 133 ) .
( 2 ) - ( هود - 113 ) بر ظالمان تكيه نكنيد كه موجب مىشود آتش شما را در بر گيرد ، در حالى كه ولى و سرپرستى جز خدا نخواهيد داشت و يارى نمىشويد .
( 3 ) - آن كسى است كه نزد سلطان مىرود و بقاء او را دوست دارد تا بلكه او دست به كيسهاش برد و عطائى به وى دهد . ( فروع كافى - جلد 5 - صفحه 108 ) .