علاوه بر اين روايات ، تمام روايات و دلايلى كه در بحث آينده دلالت بر جهر به بسمله مىنمايند ، به نحوى جزء بودن آن را در نماز اثبات مىكنند .
آيا بلند خواندن بسمله در نماز لازم است ؟
مستند كسانى كه به نخواندن و يا خواندن پنهانى بسمله ، معتقد هستند ، روايات زير است .
1 - ابن قيم آورده است : « پيامبر گاهى بسمله را بلند مىخواند و گاهى كوتاه و بيشتر مواقع كوتاه مىخواند . » « 1 »
2 - انس مىگويد : « پشت سر پيامبر و ابو بكر و عمر و عثمان نماز خواندم و آنان نماز را با الحمد للّه ربّ العالمين شروع كردند . » « 2 »
3 - ابن عبد اللّه بن مغفل مىگويد : « من در نماز بودم و بسمله گفتم ، پدرم گفت : من با پيامبر و ابو بكر و عمر و عثمان نماز خواندهام و هيچ كدام بسمله نمىگفتند . » « 3 »
در برابر اين اخبار ، روايات عديده و تاريخ قوى وجود دارد كه پيامبر در نماز بسمله را با صداى بلند خواندهاند .
علاوه بر رواياتى كه پيشتر در بحث جزء بودن بسمله مطرح شد ، و مطابق برخى از آن روايات ، پيامبر خدا در نماز بسمله را با صداى بلند مىخوانده است و همين بلند خواندن وى موجب شده است كه عدهاى صداى او را بشنوند و بفهمند كه بسمله را بر زبان آورده است ؛ اخبار ديگرى را مىتوان بر لازم بودن بلند خواندن بسمله از منابع اهل سنت استخراج نمود كه برخى از آنها عبارت است از :
1 - عن على بن ابى طالب : كان رسول اللّه يجهر ببسم اللّه الرحمن الرحيم فى السورتين
هامش
( 1 ) - عون المعبود عظيم آبادى ، ج 2 ، ص 354 .
( 2 ) - صحيح مسلم ، ج 2 ، ص 12 .
( 3 ) - مسند احمد ، ج 5 ، ص 55 .