زيارت قبر
زيارت قبر ، از سويى عبرت گرفتن از دنياى فانى است ؛ بهطورى كه موجب مىشود آدمى به آيندهى خويش بينديشد و جايگاه خود را ببيند و لذا از گناه چشم بپوشد و رفتار مناسبترى با مردم داشته باشد . پس زيارت قبر ، واعظى است با عبرتهاى آشكار تا آدمى فاصلهى خود را از دنيا حفظ كند .
پيامبر در اين باره فرموده است :
كنت نهيتكم عن زيارة القبور ، فزوروها فانها تزهد فى الدنيا و تذكر فى الاخرة . « 1 »
« پيشتر شما را از زيارت قبور باز مىداشتم ، اينك به زيارت قبور رويد كه موجب پارسايى در دنيا و يادآورى آخرت است . »
همچنين فرموده است : كنت نهيتكم عن زيارة القبور ، فزوروها . « 2 »
« پيشتر شما را از زيارت قبور نهى مىكردم ، اينك به زيارت قبور رويد . »
از سوى ديگر ، ديدار با از دسترفتگان ، يك نياز درونى است ؛ و زيارت قبر ، ارضاى اين ميل فطرى است . آدمى كه همنوع خود را كه سالها او را مىشناخته ، درون خاك مىبيند ؛ همواره دوست دارد بر سر مزار او رود ؛ او را مجسم سازد و با او حرف بزند و احيانا با تلاوت قرآن و عمل نيكى روح او را شاد نمايد .
اسلام هرگز با هيچ نياز فطرى انسان مبارزه نكرده است ؛ و زيارت قبر هم از اين قاعده كلى جدا نيست . آيهى شريفه زير كه نهى از آمدن كنار قبر منافقان مىنمايد ، تلويحا آمدن كنار قبر مؤمن را جايز مىشمارد .
هامش
( 1 ) - سنن ابن ماجة ، ج 1 ، ص 501 .
( 2 ) - صحيح مسلم ، ج 3 ، ص 65 ؛ مسند احمد ، ج 5 ، ص 361 .